Eindelijk...

Na vier huizen hebben we eindelijk gordijnen in de slaapkamer. Het werd hoog tijd, overigens. Niet dat ik nou zo'n gordijnen fan ben, hoor. Het maakt mij eigenlijk helemaal niks uit wat er voor de ramen hangt, ik slaap toch wel. En eerlijk gezegd vind ik de Amerikaanse raamkozijnen zo mooi dat ik er iets voorhangen zonde vind. Maar ja, ik ben getrouwd, en dan moet je soms compromissen sluiten.

Je zou denken dat manlief, een geharde militair (nou ja, een beetje dan), net als zijn vrouw door alles heen kan slapen; hijgende honden, een woelende vrouw, het licht van de volle maan, maar nee dus. Ik snap er niks van, en heb hem ook wel eens gevraagd of hij op uitzending dan maar drie maanden helemaal niet slaapt. Ik kan me namelijk zo voorstellen dat als een zich wassende hond je uit je slaap houdt, je al helemaal niet kan slapen als de mortieren en kogels van het afweergeschut je om de oren vliegen. Maar dat is blijkbaar anders. Op uitzending wordt er namelijk niet zomaar gewerkt, er wordt keihard gewerkt, en dan ben je 's avonds zo moe dat je door alles heenslaapt. Ik heb maar niet gezegd dat dit misschien betekent dat hij thuis gewoon niet hard genoeg werkt, en braaf geknikt toen hij over gordjinen begon.

Terwijl wij bezig waren met onze zoektocht naar "de" gordijnen kwam ik tot de conclusie dat geen van de Amerikanen die ik ken gordijnen in huis hebben. Of in ieder geval niet van die dikke gordijnen die je, zoals in Nederland, elke avond sluit. De meeste mensen hebben, net zoals wij, luxaflex voor alle ramen hangen, en sommigen sluiten die niet eens. Een aantal mensen hebben wel van die mooie siergordijnen, maar die hangen er dus inderdaad alleen maar voor de sier, en worden dus nooit dichtgedaan. Voordat u nu als nieuwsgierige Nederlander uitkijkt naar het naar binnenkijken in alle Amerikaanse huizen die u op uw volgende reis naar Amerika gaat tegenkomen; dat gaat helaas niet. De reden waarom Amerikanen volgens mij bijna nooit gordijnen hebben is namelijk dat Amerikaanse huizen veel minder, en veel kleinere ramen hebben dan Nederlandse bouwsels. En voordat u nou gaat roepen dat dat niet gezellig is, dat is misschien wel zo, maar met de hitte die wij hier in Georgia voor onze kiezen krijgen, wil je geen mooi doorzonraam. Geloof me. Daarnaast staan Amerikaanse huizen vaak verder van de weg en hun buren af dan Nederlandse woningen, en dus in van naar binnen kijken al helemaal geen sprake. Tel daarbij op dat bij ons het nooit later licht is dan half tien 's avonds, en waarom zou je dan in hemelsnaam gaan klooien met gordijnen en roedes en rails en andere nare dingen?

Nou, niet dus. Behalve wanneer je een man hebt die van elk beetje licht en geluid wakker wordt. Het geluid heeft hij opgelost door oordopjes die mijn familie braaf elke maand uit Nederland opstuurt, en het licht is dus sinds afgelopen weekend ook geen probleem meer. Onze kamer is nu zo donker dat toen ik vannacht naar de WC moest, ik over beide honden struikelde, tegen het bed aanliep, en de badkamerdeur niet kon vinden. Maar dat heb ik graag over voor een goed uitgeruste man hoor. Zo aardig ben ik dan ook wel weer. En om heel eerlijk te zijn, de gordijnen staan eigenlijk best wel gezellig.