Stagemiep

Ik heb over een uur en een beetje een afspraak bij het lokale televisie station, en dat vind ik best wel spannend. Ondanks dat ik namelijk al zo'n honderd jaar onderzoek doe naar de media, en lesgeef over de media, ben ik eigenlijk nog nooit bij een echt televisie station geweest. En dus heb ik mijn netste pak aangetrokken, mijn haar in de rollers gedraaid (en deze er weer uit gedraaid), en er op alle mogelijke manieren voor gezorgd dat de mensen bij het televisie station niet denken dat wij hier op de universiteit van dat langharig werkschuw links tuig zijn. Want dat zijn we natuurlijk niet.

Je zou denken dat het voor een onderzoeker-slash-docent schandalig is als je nog nooit op een televisie station geweest bent, maar eigenlijk valt dat wel mee. Dr. Dixiechick is namelijk theorie-statistiek miep. Ik ben zo'n docent die superenthousiast kan worden over aanvallen op het neo-positivisme, of bijvoorbeeld nieuwe ontdekkingen op het gebied van construct validiteit, en die eindeloos kan doorgaan over de beste manieren om vragenlijsten te formuleren, media ethiek, de vertegenwoordiging van mannen, vrouwen, kinderen, en allerlei ethnische groepen in de media, en allerlei andere prachtige theoretische, maar lichtelijk zinloze onderwerpen. Zo'n docent die zo verslaafd is aan haar vak dat je helemaal stuiterend uit een college komt, en je dan tien minuten later afvraagt, "maar waar ging het nou eigenlijk over?". Zo iemand dus. Dus niet iemand die ook maar iets weet van hoe je een camera moet vasthouden, hoe je een microfoon goed afstelt, en wat je moet doen als de belichting in een ruimte niet goed is. Ik kan er met mijn theoretische hoofd heel wat van maken hoor, maar echt weten, dat niet.

Dus waarom moet ik nu in een keer naar een televisie station? Dat heeft niet zozeer te maken met mijn expertise, als wel met mijn onvermogen om "nee" te zeggen. Toen vorig semester de docent die het stagevak begeleiden aangaf er geen tijd meer voor te hebben, keek men naar mij, en natuurlijk zei ik ja. Want dat doe ik nou eenmaal. Dus nu ben ik de stagemiep, en help ik studenten een stageplek te vinden in het laatste jaar van hun studie.

En gelukkig zit ik niet helemaal met mijn handen in het haar. Onderzoeksbureaus, die snap ik. Kranten en andere schrijf-stages, die snap ik ook, want gelukkig heb ik ooit ergens ook nog eens op een blauwe maandag een "editorial and critical writing" vak gegeven. Maar ja, er zijn ook studenten die bij een televisie of radio station willen werken. En daar weet ik dus niet zo heel veel van. Of eigenlijk helemaal niks. Ik bedoel, in mijn optiek vereist het bedienen van een camera en een teleprompter tegelijkertijd minstens een doctoraat, en zit een groot station helemaal niet te wachten op een stelletje spring in 't veld studenten. Maar dat is dus niet zo. In ieder geval, dat hoor ik van mijn praktisch ingestelde collega's. Blijkbaar zijn de kleine lokale televisie en radio stations juist erg blij met onze studenten. Het is bijna niet te geloven, maar waar. Dus daarom ga ik straks praten met het televisie station. Ik ben benieuwd.

Laten we om te beginnen maar eerst eens kijken of ik het station met mijn niet praktisch ingestelde hoofd kan vinden.