Verliefd

Ik ben verliefd. Echt helemaal hoteldebotel. En helaas niet op manlief. Ja, natuurlijk ben ik ook nog verliefd op manlief, maar hij heeft er sinds afgelopen weekend competitie bijgekregen. En eigenlijk is dat ook nog eens zijn eigen schuld. Ik ben namelijk verliefd geworden op Helen. En nee, nier op een of andere vrouw uit Georgia, maar op het plaatsje Helen, een werkelijk geweldig fout Disney-achtig Beiers oord in noord-Georgia.

Afgelopen weekend was, zoals wel vaker dit jaar, weer eens een weekend in het teken van het mountainbiken. De laatste race van de GSC series zou plaatsvinden in Unicoi state park. En omdat manlief een kans maakte op een podium plaats, en het vier uur rijden bij ons vandaan is, en naast Helen lag, besloot familie Dixiechick er maar weer eens weekendje uit van te maken. En toen we op vrijdag avond door Helen reden onderweg naar onze cabin in het state park, wist ik al meteen dat Helen misschien wel het leukste plaatsje in Georgia was. Alles, maar dan ook werkelijk alles, was in Beierse stijl opgetrokken. Van de plaatselijk bank (compleet met drive-through), tot de lokale Huddle House, tot de brandweerkazerne, tot het dorpsplein; alles wat uitgerust met luiken, puntige daken, vakwerk, muurschilderingen, en Duitse uitdrukkingen.

Helen is eigenlijk natuurlijk helemaal niet Duits. Het is van origine een plaatsje dat puur gericht was op een aantal grote houtzagerijen. Maar toen het stadsbestuur in de jaren 60 zag dat de houtindustrie niet meer het benodigde geld binnenbracht, bedachten ze al snel dat ze een andere bron van inkomsten nodig had. Waar andere steden misschien een andere industrie zouden aanboren, pakte Helen het ludiek aan, en besloot het bestuur eind jaren 60 dat het hele dorp verbouwd zou worden in de Beierse stijl, compleet met Kerstmarkten in December, en een Oktoberfest in de herfst. En het was, en is, een groots succes.

En waar ik normaal mijn neusje ophaal voor "gemaakte" cultuur viel ik er afgelopen voor als een blok. Misschien is het de link met Europa, of misschien het totale gebrek aan cultuur in onze woonplaats; ik weet het niet. Maar ik heb genoten. We hebben gegeten in een biergarten, waar je schnitzel kon bestellen, met rode kool en van die typische Duitse aardappeltjes. En waar een man in een fout Oosterijks kostuum Duitse liedjes speelde op een accordeon. We konden buiten op een terrasje een kopje koffie drinken, terwijl de kinderen over het pleintje heen renden. We konden slenteren door alle kleine straatjes om het dorpsplein heen. En het allerbeste? Helen heeft een Nederlandse winkel. Een echte Nederlandse winkel. Met planken vol met Nederlandse producten: van bescuit tot conimex, tot drop, tot haring, tot kroketten, alles. Als je de enge Duitse dame die er werkt negeert waan je je bijna in een kleine supermarkt in Nederland. Na enkele momenten van stille verbijstering ben ik, zoals u begrijpt, helemaal los gegaan. Ik durf niet te zeggen hoeveel geld ik heb uitgegeven, maar laten we stellen dat de slechte economie in noord-Georgia sinds afgelopen weekend niet meer aan mij ligt.

Gisteren had ik nog het plan om alle Nederlanders die naar Georgia komen aan te raden bij Helen langs te gaan. Maar nu de roze bril een beetje af is, bedenk ik me dat voor jullie Helen waarschijnlijk een fout aftreksel is van de werkelijkheid die jullie dagelijks meemaken. Jullie mogen natuurlijk eerst drie weken naar huize DixieChick komen, om dan Helen net zo te waarderen als ik, maar ook dat lijkt me een beetje heftig. Dus laat het er maar bij met te zeggen dat het voor mij echt het weekend van mijn leven was.