Passie zonder grenzen

Zoals u weet, heb ik vandaag een presentatie gegeven. Voor een congres in Nederland. Met allemaal Nederlanders en Vlamingen. En dus was, ondanks dat het paper in het Engels mocht, de presentatie in het Nederlands.

U moet weten dat ik me daar best wel druk om heb gemaakt. Ik heb namelijk al in geen jaren meer een serieuze presentatie in het Nederlands gegeven. En dus had ik heel veel geoefend. Ik had de presentatie zo goed als uitgeschreven, en heb onze honden en Gertie de cavia op minstens drie oefensessies getrakteerd. Maar daarna ging het ook als gesmeerd, mits ik geen enkel Engelstalig woord gebruikte, want dan raakte ik in de war.

En vandaag was ik ook zeker niet ontevreden over de presentatie. Na het publiek gewaarschuwd te hebben rolde zelfs alle lastige woorden zo van mijn tong. Ik heb zelfs onthouden om multiple linear regression niet uit te spreken als MULtipuhl LINie-urh reGREssion, maar heel mooi mulTIEPele linIE-AIre reGREssie te zeggen, en toen ik niet meer wist of het "meette" of "mat", kon ik me daar met een mooi grapje ("zie, daar heb je het al") van af maken.

Maar ja, toen kwam de referent.
U moet weten dat wetenschappelijk congressen vaak met referenten werken. Dat zijn mensen die je paper gelezen hebben, en na je paper je werk samenvatten, en je een aantal vragen stellen.

Zo hoort het in ieder geval.

U moet helaas echter ook weten dat het referent-zijn vaak een politiek spel is. Vaak zijn wetenschappers er helaas opgebrand om onderzoek dat veel op hun werk lijkt zo effectief mogelijk af te branden, uit een academische vorm van lijfbehoud.

Toen mijn referent zijn reactie begon met de woorden, "Naar jouw onderzoek is erg uitgekeken, en je werk is dan ook heel Nederland rondgegaan, maar toen ik het las, was ik eigenlijk teleurgesteld", wist ik al hoe laat het was.

En inderdaad. Alles werd bekritiseerd, van de conceptontwikkeling, tot de meting, tot de vertaling van enkele Engelstalige begrippen, tot waarom ik in hemelsnaam een recent werk van een bepaald beleidsorgaan, waar de referent toevallig zelf werkt, niet gebruikt had.

En sja. Daar had ik me niet in het Nederlands op voorbereid.

Maar gelukkig is Dr. Dixiechick niet voor een gat te vangen, en toen ik het woord kreeg, besloot ik me van heel dat Nederlands niks meer aan te trekken. Ik heb me dus in prachtig Dunglish verdedigd. Nou ja, de referent in de pan gehakt kun je wel zeggen. Want iemand die bivariate en multiple lineaire regressie door elkaar haalt, die is de knip voor de neus niet waard, zoals mijn oma zou zeggen. Maar goed, dat kon ik natuurlijk niet zeggen.
Maar goed, woorden zoals "confounding variables", "bivariate analysis" en "fragmenten" vlogen het publiek om de oren, samen met mijn excuses dat ik even niet op de Nederlandse varianten kon komen.

En het allerleukste? Toen ik mijn respons eindigde met; "En de reden waarom dat beleidsstuk niet is meegenomen is omdat ik alleen gebruik heb gemaakt van academic peer-reviewed literature, en dat is dat stuk helaas niet" , het publiek me beloonde met een echte Amerikaans gejuich.

Zo dan.

En toen kwam de referent na de sessie ook nog zijn excuses aan bieden.

Dus. Goed Nederlands is helemaal niet belangrijk, passie wel.


p.s. For my English readers - presentation went great, kicked the respondent's bee-hind, but sucked at doing it all in Dutch.