Het verkeerstribunaal

Ik ben er heilig van overtuigd dat je alles in ieder geval een keer moet proberen. Parachutespringen, op een olifant door de jungle rijden, en aardbeien vinaigrette dressing op je salade doen - het zijn allemaal ervaringen die de moeite waard zijn. En sinds maandag kan ik nog een ervaring aan mijn lijstje toevoegen: Traffic court. Of in goed Dunglish: de verkeersrechtbank.

Zoals jullie je vast nog wel kunnen herinneren, kreeg ik vorige maand mijn allereerste verkeersboete. En dat alleen al gold als een ervaring. Vind ik zelf. De zwaailichten, het balen, het gele papiertje, het was allemaal echt. En na alle commentaren op mijn blog, van vrienden, en manlief zelf, die allemaal door naar court te gaan hun boete verlaagd kregen, besloot ik zelf toch maar naar de rechtbank te gaan. In het ergste geval, bedacht ik, zou ik de boete moeten betalen die ik nu ook al had, en het was weer iets aan mijn "been there done that" lijstje toe te voegen.

En zo begaf DixieChick zich op maandagochtend richting de city court. En heeft daar twee uur tussen de meest uiteenlopende figuren haar ogen uitgekeken. Ik kan het niet anders beschrijven dan een ware antropologische veldstudie.

Zo begon de court met het invullen van een formulier of je je schuldig, niet schuldig, of nolo contendere verklaart, hoe oud je was, en hoeveel jaar je naar school was geweest. Nadat ik ingevuld had dat ik toch echt schuldig was aan een prachtige Hollywood Stop, en dat ik bijna langer op school had gezeten dan dat ik in leven was, was het wachten geblazen. Allereerst op die mensen die vonden dat ze niet schuldig waren. In dat geval werd je namelijk vriendelijk uitgenodigd een nieuwe court date af te spreken, zodat de agent die bij het geval betrokken was, er ook bij kon zijn. Alle mythes over dismissals door niet-aanwezige agenten gingen meteen in rook op.

En na een ruim half uur kwam de rechter zelf binnen. Compleet een wapperend zwart gewaad, een "all rise", en een oath dat we allemaal toch echt de waarheid zouden spreken. Ik durf het bijna niet te zeggen als communicatiewetenschapper, maar het was toch echt net als op televisie.

De rechter, we zullen hem maar rechter Bill noemen, nam meteen de koe bij de horens en begon met de underage drinkers. Twee tieners die betrapt waren op het consumer van alcohol voor hun 21e. Ze hadden een essay moeten schrijven waarom die slecht was, naar een cursus moeten gaan, en mochten nu voor een volle rechtzaal vertellen wat ze gedaan hadden ("ik had gedronken en begon te vechten met een andere meid over mijn nu ex-vriendje) en waarom dit slecht was ("And no, you may not read out your essay"). Na een "alright everyone, give them a hand!", en een waarschuwing dat de rechter ze nooit meer wilde zien, mochten de twee weer vertrekken.

Rechter Bill kwam in eens meer over als een maatschappelijk werker dan een strenge judge, en gedurende de twee uur werd dat idee alleen maar versterkt. Een vrouw die onder invloed een ongeluk had veroorzaakt (zonder gewonden), haar high school niet had afgemaakt, en nu bij de lokale supermarkt werkte, en die vertelde dat als ze naar de gevangenis moest, ze haar baan kwijt zou raken, kreeg te horen dat ze niet nu naar de gevangenis hoefde, maar haar veertien dagen op haar vrije dagen mocht uitzitten. Een tiener die haar boete niet op tijd had kunnen betalen omdat de vader van haar kind haar had laten zitten, en ze wilde sparen om naar school te gaan kreeg te horen dat als ze vandaag terug zou komen met het bewijs dat ze zich op school had ingeschreven, hij haar niet verder zou straffen. Maar een vrouw die beweerde dat een ongeluk waar zij bij betrokken was geweest niet haar schuld was omdat de andere vrouw bij haar de oprit op was gereden kreeg geen genade, en moest gewoon haar boete betalen. En zo ging het maar door. Rijden onder de invloed, vechten, achterstallige boetes, drugsgebruik, het passeerde allemaal de revu. En bij iedereen vroeg rechter Bill hoeveel school ze hadden gehad, waar ze werkte, en waarom dit zo kon gebeuren.

Toen het eindelijk mijn beurt was, liep ik met knikkende knietjes naar voren. Mijn plan was om de rechter mijn perfecte driving records te laten zien, en te vragen of ik een defensive driving class mocht doen in plaats van de boete. Maar zover kwam ik helemaal niet. Toen de rechter zag dat ik maar liefst achthonderd jaar op school gezeten had, wilde hij allereerst weten wat voor een diploma ik had. En toen of stopborden negeren een gewoonte voor mij was. Ik kon niet snel genoeg stamelen dat dat natuurlijk niet zo was, en ik het verschrikkelijk vond, en ik echt een perfect driving record had, en deze allemaal bij me had.
Toen begon rechter Bill te lachen, "Het is jammer dat het de eerste keer is; als het nou de tiende keer was geweest, en dan had ik je laten gaan, maar nu zal ik je toch moeten opsluiten. Welke dag wil je naar de gevangenis?"
Een rechter die eigenlijk maatschappelijk werker is, en ook nog een gevoel voor humor heeft.

Nadat het gevoel in mijn benen terugkwam, verzon ik ter plekke dat ik dan wel de eerste dag van colleges wilde, donderdag dus.
"Oh je werkt op de universiteit? Oh dat is mooi. Nou weet je wat...case dismissed."

Vijfentwintig dollar armer (want ja, de court costs moeten wel betaald worden), twee-en-een-half uur later, en vier kilo zweet lichter stond ik weer buiten. En ik beloof u: DixieChick stopt tegenwoordig voor elk stopbord. Zelfs die aan het einde van onze cul-de-sac om vijf uur 's ochtends.