De beamer

Wist u dat wat we in Nederlander een "beamer" noemen, in Amerika gewoon een "projector" genoemd wordt? Als je het hier over een "beamer" praat, dan zal men eerder aan een bepaald Duits automerk denken ("beemer") dan een camera om beeld mee te projecteren. Het blijft een raar verschijnsel. Net zoals "crate" versus "bench". Maar goed, ik wilde het juist vandaag alleen over die beamer hebben. Projector. Dat ding dus.

Hier kwam ik op omdat ik vanaag namelijk in een ander gebouw op de campus les moest geven. En als ik, en andere docenten met mij, ergens een hekel aan heb (naast zeurende studenten en finals natuurlijk), dan is het aan lesgeven in een ander gebouw.

Allereerst is daar het feit dat je naar buiten moet. Naar buiten?! In een land waar de meeste kantoorgebouwen geen enkel raam hebben dat open kan, is het hele concept van naar buiten lopen nou niet echt gewoon. En niet alleen moet je naar buiten, je moet ook nog eens een flink eind naar buiten, want volgens goed Amerikaans gebruik, is ook deze campus zeer ruim opgezet. En dus is "even naar dit of dat gebouw" al snel een wandelingetje van zo'n tien minuten. Op zich niks mis mee, natuurlijk. Een frisse neus op zijn tijd kan heel lekker zijn, vooral als je net de hele dag in een bijna vaccum-sealed gebouw zit. Maar goed, dan heb je ook nog eens hakken aan. Want ja, je werk heeft een dresscode. En tien minuten op hakken lopen is nou niet echt even een lekkere wandeling.

Maar het allerergste? Dat je nooit wat voor een klaslokalen je in dat andere gebouw aantreft. Hier in mijn gebouw zijn wij namelijk enorm verwend. We hebben productie lokalen compleet voor radio and televisie productie colleges compleet met mixing boards, cameras, sets, en editing suites, en volledige uitgeruste lecture halls met wireless internet, een podium met ingebouwde mac, en uiteraard een ingebouwde projector. Sorry, beamer. Het enige wat je hoeft te doen is je laptop aansluiten, en voila. Klaar is Kees. Klara.

Maar helaas weet je in een ander gebouw nooit wat te verwachten. Zo heeft het English department een serie klaslokalen die rechtstreeks uit de jaren vijftig lijken te komen, compleet met krijt bord en houten stoeltjes en tafeltjes. Bij de sciences weet je al helemaal nooit zeker of je niet per ongeluk in een lab vol met branders of opgezette dieren onderdelen terecht komt, en over de verpleegkunde lokalen zal ik het maar helemaal niet hebben. Gelukkig heb ik in de drie-en-een-half jaar dat ik hier nu werk altijd les gegeven in ons gebouw.

Tot vanochtend dus. Toen moest ik in een keer naar een naburig gebouw. En wat dat allemaal inhield...een expeditie naar de noordpool is er niks bij. Jas aan, sjaal om, handschoenen aan, multomap onder de ene arm, boeken en syllabus onder de andere. Handtas over een schouder, laptop tas er boven op, projector in tas over andere schouder, en tas met verlengsnoeren en speakers aan een pink gehangen. En geen enkele deur had zo'n handige knop voor mensen in rolstoelen.

Nadat het college voorbij was, kon de expeditie weer in omgekeerde richting vertrekken. En zo kwam ik tein minuten later met uitgehangen armen en een verwaaid kapsel weer terug in mijn kantoor. En stuurde meteen een mailtje naar de mevrouw van de "room assignments". En kreeg ook nog eens meteen antwoord. Vanaf volgende week hoef ik alleen nog maar de trap af. Met mijn laptop. Niks geen beamer. Projector. Whatever.

En zo kwam ik erop dat we in Nederland eigenlijk maar hele rare woorden gebruiken. Beamer. Tss..