In mijn psuedo-wetenschappelijk onderzoek naar de reden waarom ik hier, van alle plaatsen waar ik heb gewoond, toch wel het meest uit de toon val, heb ik vandaag weer een kleine overwinning geboekt.
Het heeft even geduurd, maar volgens mij is een belangrijke variabele (om het even wetenschappelijk te houden) het feit dat ik mijzelf nooit, maar dan ook nooit identificeer als "de vrouw van". Ik was net door wat blogs van vrouwen van militairen aan het heen spitten, en stuk voor stuk hadden ze allemaal titels als "The few, the proud, the wife", "The adventures of a navy wife", "Mr. Flyboy and his missus", en "Diary of an Air Force wife". Zelfs de meer kritische schrijfsters, wiens blogs absoluut niet bestaan uit verhaaltje over hoe enorm geweldig hun man/kinderen/hond/konijn/huis wel niet is, blijven zichzelf identificeren als "de vrouw van". Zo zijn er bijvoorbeeld; "An annoyed army wife", "Just another snarky navy wife", en "Disgruntled diary of a marine bride".
En zo gaat het dus in de werkelijkheid ook. Altijd en overal introduceren deze vrouwen zichzelf door eerst hun mans naam te laten vallen, en dan pas zichzelf voor te stellen. Zelfs al zit je in een voorstelrondje vrouwengroep in de kerk, en beginnen de eerste paar heel moedig met alleen zichzelf voor te stellen, vier vrouwen later klinken de meeste introducties als volgt; "Mijn naam is Amy, en mijn man is Bob, hij zit nu bij de mannen (nerveuze giechel). Hij zit bij de 54th bla-bla-bla squadron waar hij werkt als chief van huppeldepup, en oh ja, hij krijg volgende maand promotie."
Natuurlijk zijn hier allerlei goede redenen voor. Zo is het best wel belangrijk om te weten of je naast de vrouw van de generaal zit, bijvoorbeeld. Of dat er iemand bij zit wiens echtgenoot voor een andere tak van het leger werkt (voordat je al je grapjes over de landmacht uit de kast trekt).Uiteindelijk wil niemand dat haar man op het matje geroepen wordt omdat zijn echtgenoot de "vrouw van" beledigd heeft (en ja, dat gebeurt, echt. In 2011).
Maar goed, ik doe dat dus nooit, dat vertellen wat manlief allemaal doet. Ik vind dat gewoon niet zo interessant, ik bedoel, het is maar werk. Het feit dat hij een keer op een dag vijfhonderd push ups heeft gedaan (op kantoor nog wel) vind ik dan weer veel interessanter. Maar ik dwaal af. Ik vergeet dus bij dat soort voorstelrondjes dan ook regelmatig dat ik toch echt "Mrs" ben, en stel mezelf doodleuk met mijn meisjesnaam voor. En voordat iedereen nu roept, "Ja maar jij vertelt vast wat voor een werk je doet", nee, dat doe ik dus ook niet. Mijn werk is leuk hoor, daar niet van, maar het is nou ook weer niet zo leuk dat ik daar buiten mijn werk ook over praat. Thuis is thuis. Ik ben altijd gewoon maar Ju. Die van hardlopen houdt. Zoiets. En soms dan vertel ik ook nog dat, oh ja, ik ben getrouwd.
En dan val je dus buiten de boot. Want hier zijn de meeste vrouwen "de vrouw van..", en sja, ik ben gewoon mezelf.
Lastig hoor.
2 comments:
Ik heb dat vaker gehoord bij militairen, maar gelukkig nog niet veel zelf meegemaakt. We hebben nooit vlakbij een grote basis gewoond en daardoor ook veel minder contact met de echtgenotes gehad. Je wordt ook wel eens als Mrs. Micky ... voorgesteld alsof je geen eigen naam hebt. Grrr!
Wat goed dat je jezelf gewoon als jezelf introduceert in zo'n omgeving. Behalve voor de redenen die je al noemde zou het inderdaad niet belangrijk moeten zijn wiens echtgenote iemand is.
Als ik mezelf voorstel moet ik toch wel altijd aangeven met wie ik getrouwd ben, omdat ik duidelijk een vreemde eend in de bijt ben die hier niet voor de lol op eigen houtje terecht zou zijn gekomen.
Maar hier merk ik toch wel meer interesse in wat IK doe in plaats van wat mijn man doet.
Post a Comment