Drukmakerij

Ik kan me heel erg goed drukmaken. En dan bedoel ik niet zozeer dat ik het heel vaak doe (alhoewel dat soms zeker van toepassing is), maar dat ik echt heel goed ben in mijn analytisch vermogen gebruiken om allerlei ieniemienie gebeurtenissen op te blazen totdat ze een potentieel levensveranderend effect hebben.

Neem de financiele crisis bijvoorbeeld. Nadat men vorige week eindelijk tot overeenstemming was gekomen omtrent het schuldenplafond van de Verenigde Staten, was hier het nieuws van de dag meteen dat het Pentagon honderden biljoenen dollars moest bezuinigen. Nu geef ik zonder enige gene toe dat men bij het ministerie van Defensie heel goed op het een en ander kan bezuinigen, maar waar ik meteen aan moest denken was de komst van een eventuele BRAC (Base Re-Alignment and Closure), met andere woorden, de mogelijkheid dat men militaire basissen gaat sluiten. Let wel; het hele woord is nog door niemand in de mond genomen, onze basis is de laatste jaren alleen maar uitgebreid, en dient op het moment zelfs meer krijgsmachtonderdelen dan alleen de luchtmacht, maar dat maakt voor mijn neurotisch brein niets uit. Ik was er afgelopen week van overtuig dat onze basis zou gaan sluiten.

Nou ja, en als ik eenmaal zoiets in mijn hoofd heb, dan ga ik altijd het "en dan" spel spelen. Ik heb ooit ergens gelezen dat dit zou helpen met het om zeep helpen van onrealistische zorgen. Het idee is geloof ik dat de "en dan's" op een gegeven moment zo onrealistisch worden, dat de zorgenmaker niet anders kan doen dan zichzelf hartelijk uitlachen.

Alleen werkt het bij mij niet echt.

Want toen ik het "en dan" spel speelde, kwam ik op het volgende uit: En dan wordt manlief overgeplaatst. En dan moeten we hier weg (joepie!). En dan moeten we ons huis verkopen. En dan zijn de huizenprijzen zo gekelderd dat we ons huis aan de straatstenen niet kwijt kunnen. En dan zitten we of de komende twintig jaar aan een onverkoopbaarhuis vast, of kunnen we ons failliet laten verklaren. En dan, nou ja, en dan zou ik toch best wel pissig zijn.

Niks onrealistisch aan, vond ik zelf. Gezien de huidige staat van de Amerikaanse economie vond ik dit zelf eigenlijk best wel een realistisch plaatje. Hoeveel Amerikanen zitten op het moment niet in precies dezelfde situatie momenteel?

Dus besloot ik om mijn zorgen met manlief te delen. En, geheel onwetend, geeft hij het meest therapeutische antwoord denkbaar. In plaats van dat hij gaat tegensputteren dat het zo'n vaart niet zou lopen (waarop ik een heel arsnenaal aan uitgedachte discussiepunten kon loslaten), reageert hij met, "Hm. Goh. Sja. Daar heb je een punt. We kunnen eigenlijk best dit huis nu gewoon te koop zetten, er een leuke prijs voor vragen en dan ergens gaan huren totdat we weggaan."

Stilte.

Ik keek bijna verbouwereerd om me heen, naar de keukenmuren die we zelf hadden geschilderd, de houten vloer waar we zo trots op zijn, en realiseerde me in een keer dat ik dit huis toch eigenlijk best wel leuk vond. Te leuk om zo maar te koop zetten omdat ik me weer eens druk maak om iets.

Dus. Er worden geen huizen verkocht. Niet nu ten minste. En als de wereld om ons heen instort, nou ja, dat zien we dan wel weer.