Centen, centen, centen

Ik ben, eerlijk gezegd, helemaal niet zo van het geld. Ja, het moet er zijn, en ja, ik hou van een spaarpotje hebben, maar ik ben dus niet zo iemand die zit te springen om een salarisverhoging. Nu is dat eigenlijk alleen maar harstikke handig, aangezien we hier op de universiteit de laatste vier jaar geen verhoging meer gehad vanwege "de crisis", maar goed, ik kan me er persoonlijk dus helemaal niet zo druk om maken. Ik verdien geld, ik kan sparen, en zo nu en dan op vakantie, klaar.

Maar helaas heb ik ook principes (alleen niet als het op parkeren aan komt). En op dit moment worden deze toch ernstig op de proef gesteld door de laatste geweldige "we moeten besparen" actie van de hoge bazen op de universiteit. Maar voordat ik op dit laatste morele dilemma in kan gaan, moet ik even iets uitleggen over "overload" en "overload pay".

"Overload" duidt op het geven van meer vakken dan waarvoor je bent aangenomen. In mijn geval is dat dus vier vakken per semester. Voor eenieder die mijn blog al een tijdje bijhoudt is dit niks nieuws. Sinds mijn tweede jaar hier geef ik ergens tussen de vijf en zeven vakken per semester. Ook dat komt door de budgetcrisis, want eigenlijk hebben we een nieuwe full-time professor nodig, maar ja, daar is dus even geen geld voor. Zegt men. Maar goed. Ik ben natuurlijk gekke henkie niet, en wordt voor die extra vakken gewoon betaald.

En zo komen we uit op het tweede woord "overload pay". Dat duidt, jawel, op het extra salaris dat je krijgt omdat je extra vakken geeft. Dit salaris is, en hier komt woord nummer drie, "pro-rated", hetgeen betekent dat de hoogte van het salaris afhangt van het aantal studenten in de vakken die je extra geeft. Helemaal precies weet ik het niet, maar ik meen dat je $150 per student per semester krijgt. Heeft een vak meer dan 15 studenten, dan krijg je "full pay", en dat is $2250 per vak (dit is allemaal publieke informatie, en na te lezen op de website van de University System of Georgia, voor de geinteresseerden onder us).

Meestal worden vakken als "overload" aangeboden omdat heel veel studenten dat vak nodig hebben, en dus heb ik nog nooit een overload vak gegeven waar minder dan 15 studenten in zaten. Ook dit semester heeft mijn vijfde vak bijna twintig studenten. Dus zou ik, volgens Bartjes dan, $2250 voor dat vak moeten ontvagen. Dat is geen vetpot als je bedenkt dat voor 1 vak 10 uur per week berekend wordt, en er 16 weken in een semester zijn, maar ach, "it is what it is" zoals ze hier zo mooi zeggen.

Maar goed, het probleem zit 'em dus in die "volgens Bartjes". Want wat heeft de leiding van de universiteit bedacht? Dat ze niet langer kijken naar hoeveel studenten er in het overload vak zitten, maar gewoon van alle vakken die jij geeft het vak nemen waarin het minste aantal studenten zitten, en op basis van dat aantal je overload pay berekenen.

Mijn minst volle klas is de "seminar", oftewel de afstudeerscriptie; daarin zitten momenteel 8 studenten. Als dit plan dus doorgaat, dan krijg ik dus $1200 betaald voor het overload vak waaraan twintig studenten deelnemen.

Ja, en dan gaan mijn principes dus wel opspelen, want volgens mij klopt dat ergens niet helemaal.

Natuurlijk kun je beredeneren, ja maar ja, dat vak is dus niet helemaal vol, en dus zou je, volgens Bartjes (daar is die kerel weer), minder dan tien uur per week aan dat vak besteden. En in een ideale troetelbeer wereld is dat ook helemaal waar. Maar ja, helaas leef ik niet in een troetelbeerwereld, en is het dus ook nog eens zo dat in de andere drie vakken die ik geeft, het maximum van twintig studenten met gemiddeld vijf overschreden wordt.

Dus.
Principes.
Daar heb ik nou een beetje last van. Want natuurlijk ga ik niet in een keer weigeren een vak te geven als studenten het nodig hebben om af te studeren. Maar ja, ik wil natuurlijk ook niet voor minder werken dan waar ik technisch gezien recht op heb.

En dat heet nou een dilemma.

Maar ja, maakt u zich niet druk hoor. Ik weet namelijk nu al hoe dit gaat aflopen, met die principes van mij. U ook?