Compleet

De Bevalling, zo wilde ik dit blog eigenlijk noemen. Maar ja, bedacht ik me toen, dan gaat u allemaal denken dat ik zwanger ben, en dat is nou ook weer niet de bedoeling. En ik vond dat "compleet" de lading ook wel goed dekte, ondanks dat het ook een hele bevalling geweest is, not in the least omdat het hele process precies negen maanden heeft geduurd.

Het zit namelijk zo, dames en heren; sinds afgelopen vrijdag (nou ja, afgelopen dinsdag eigenlijk maar vrijdag kwam het met de post aan) ben ik officieel een Nederlandse Amerikaan. Of een Amerikaanse Nederlander, zoals u wil.

En daar mogen wel wat beschuit met muisjes op gegeten worden vond ik zelf.

U heeft, als trouwe lezer, het hele process al vanaf December vorig jaar mogen volgen. Eerst was er natuurlijk de aanvraag voor Amerikaans staatsburgerschap. Dat had nogal wat voeten in aarde, met veel uitstellen, veel wachten, en toen natuurlijk het geweldige interview. Het duurt even, maar dan heb je ook wat: een prachtig naturalisatie certificaat en een mooi blauw paspoort.

Maar ja, daar zit je dan als nieuwbakken Amerikaan. Je mag stemmen, in een jury zitten, en meedoen aan de verkiezingen voor hondenvanger en county clerk. Je bent geen "gast" meer in je eigen land, mag in de rij voor "US citizens" gaan staan in het vliegveld, en hoort er eindelijk echt bij. Maar ja. Maar ja, ergens ben je je er toch wel van bewust dat je, ondanks je eed het land te dienen, je paspoort, en het feit dat je nooit meer je adreswijziging aan de Amerikaans imigratie dienst hoeft door te geven, toch ergens gewoon nog steeds een beetje Nederlands bent. Je bewaart nog steeds je kleingeld (alhoewel in een beker in de auto, en niet meer in je portomonnee), je juicht voor het Nederlandse voetbalteam, en bij een gedicht als "Denkend aan Holland, zie ik..." krijg je toch een beetje kippenvel.

En dus werp je je, ondanks je enorme bloedhekel aan bureaucratie, in het proces om een "verklaring van behoud van Nederlanderschap" te krijgen. Want nou kan het nog, Nederlander blijven als je een andere nationaliteit aangenomen hebt. Straks, wanneer Nederland helemaal het gezonde verstand is verloren, en alle grenzen dichtgooit voor iedereen die niet kan aantonen dat allevier de grootouders uit echte Hollands klei zijn opgetrokken, dan kan het misschien niet meer. Dus begin je aan de enorme papierwinkel, met alle problemen van bijna verlopen geboortecertificaten, tot bijna kwijtgeraakte huwelijkscertificaten, tot apostilles waar je twee maanden op moet wachten.

Maar na een week of tien heb je alles bij elkaar. En sta je dus met licht knikkende knietjes op het consulaat in Atlanta. Je hebt er bijna vier uur voor in de auto gezeten, vijfentwintig dollar uitgegeven voor een setje lelijke pasfoto's, en alles in drievoud meegenomen.

En dan gaat het allemaal heel erg makkelijk. Alles is in orde, je papieren worden in een mapje gestopt, en na een gezellig praatje over Atlanta, sta je weer buiten. En dan, tot je grote verbazing, staat er drie weken later een meneer van de FedEx voor de deur met je felbegeerde rode paspoort en De Verklaring. Die op een knullig A4tje is getikt, en daarna is doormidden gevouwen.
Maar dat mag de pret niet drukken. Want je bent weer compleet. Je bent Amerikaan. En je bent Nederlander. En dat is precies zoals je je voelt.