Bankhangtijd-maximalisatie

Ik dacht altijd dat ik best wel goed in plannen was. Op mijn werk organiseer ik vergaderingen, colleges, papers nakijken, spreekuren altijd prima tot een goed-lopende dag, en komt het maar weinig voor dat ik niet langer werk dan gepland was. Dat de geplande werkdag soms 10 uur duurt, dat is dan misschien wel jammer, maar in negen van de tien keer dus wel volgens de planning.

Maar sinds ik kerstvakantie heb, en nu full-time als "homemaker" aan de slag ben, ben ik toch gaan twijfelen aan mijn eigen organisatiekunde. En dan vooral omtrent het inplannen van de beroemde "errands", d.w.z., de tripjes naar allerlei winkels en afspraken. Want mensenkinderen, wat kunnen die errands lang duren zeg. Jeetje mina. Neem afgelopen dinsdag bijvoorbeeld. De identiteitskaart van de kinderen zou verlopen, dus ik moest met manlief afspreken op de basis. Daarna zou ik wat spullen afgeven bij Goodwill, en de kinderen naar de kapper nemen. Ieder normaal denkend mens, zo lijkt mij, gaat er vanuit dat je als je om acht uur 's ochtends met manlief afspreekt, je ruim voor de koffie weer thuis bent. Nou niet dus. Half een dames en heren. Vier-en-een-half uur later.

En zo gaat het dus al de hele week. Je gaat "even" wat pumpkin breads bakken, en voor je het weet moet je ook nog naar de supermarkt, want je bent iets vergeten, belt manlief dat-ie later thuis komt, en of jij wilt koken, bedenk je dat helemaal geen ondergoed meer hebt, en dus echt -moet- wassen, en besef je, wanneer je door de strepen op de spiegel je eigen reflectie niet meer goed ziet, het ook nog eens echt tijd is om de badkamer te soppen.

Mijn "bankhang" tijd is dus ernstig ingekort de laatste dagen, en u begrijpt, daar word ik niet blij van. Want mijn bankhang tijd is heilig. Heilig.

Dus toen ik gisteren, tijdens weer een errand (gek! word ik er van), in een schroef reed, en manlief na een kleine inspectie vaststelde dat de band echt een lek had, maakte ik een plan. Een plan ter maximalisatie van mijn bankhangtijd vandaag. Ik ben vanochtend om zes uur opgestaan, stond om zeven uur bij de bandenspecialist, lag om acht uur in het zwembad, en stond om negen uur in de winkel. Het is nu tien uur, en ik zit op de bank. En daar blijf ik minstens tot de lunch zitten. Naar kerstverlichting staren.
Zo dan.