Over vrachtwagens, bumpers, en mannen

Als ik aan een ding wel een ontzettende hekel heb, dan zijn het retreads. En sinds gisteren mag er van mij een wet komen die dingen helemaal verbied.

Een re-wat, zegt u? Een retread. Dat is een soort kroon voor een autoband, waarbij er een nieuwe laag rubber om een oude band gelegd wordt. Ik heb geen idee of dit een Amerikaanse uitvinding is (volgens Wikipedia niet), maar ze zijn hier in de VS enorm populair onder vrachtwagens, want het bespaart geld. En dat is fijn. Voor de vrachtwagenchauffeurs dan. Niet voor de bestuurders van kleine autootjes, zoals ik.

Dankzij deze enorme populariteit ligt hier namelijk de halve interstate bedekt met stukken oud rubber die van de retreads zijn afgeschoten. Sommige stukken zijn niet groter dan je duim, terwijl anderen soms wel een meter lang zijn. Op goede dagen komt het dus regelmatig voor dat je via een soort geavanceerde slalom een enorm stuk rubber moet vermijden, terwijl je op slechte dagen moet uitwijken voor stukken rubber die van rijdende vrachtauto's afvliegen.
Mensen, ik kan niet anders zeggen dan dat het een waar feest is.

En gisteren was het helemaal bal. Gisteren was ik onderweg van mijn werk naar de fysiotherapeut in ons dorp. Op de interstate reed ik gezellig met het verkeer mee in de linkerbaan, toen er in een keer flinke stukken rubber van de vrachtwagen rechtsvoor mij afschoten. En niet kleine stukjes ook, hele lappen rubber schoten over de weg, onder de auto voor mij, en tegen mijn bumper aan. De vrachtwagen schoot meteen naar rechts, de afrit af, en ik riep heel hard, "Potverdrie!"

Nou ja, dat riep ik niet. Ik riep iets veel slechters en in het Engels.

Maar goed, met 75 mijl per uur in de linkerbaan op een snelle interstate scheur je niet even een vrachtwagen achterna, en dus reed ik maar, al duimend verder. Een paar minuten later was ik bij de fysiotherapeut, waar ik de schade kon opnemen.

Heel even dacht ik nog dat het wel mee zou vallen, ik had niks gehoord tijdens het rijden, en alles leek het nog te doen.
Nou mooi niet dus.
Een enorme deuk in de onderkant van mijn bumper, de plaat die van de bumper, onder de auto door, tot aan het motorblok loopt hing eraf, en ook mijn linker wheelcover (uhm, de rubberen plaat die over je wiel loopt) hing er scheef bij.
Potverdrie.

En wat een geemancipeerde vrouw in zo'n situatie?
Die belt haar man natuurlijk. Haar man die een kwartier later met touw en tape in de hand al hoofdschuddend naar de auto staat te kijken, en dingen mompelt als "nieuwe bumper", "out of alignment", en "zeker vijftienhonderd dollar schade". Dingen die je, als grote autogebruiker echt niet wilt horen. Al mopperend kunst-en-vliegwerkde manlief de plaat weer een beetje vast, zo dat hij de auto in ieder geval naar huis kon rijden, en daar verder kon gaan met zijn mopperen en hoofdschudden.

Ondertussen moest ik nog steeds naar fysiotherapie, waar ik, mijn dertig minuten van gewichttraining doorbracht aan de telefoon met onze verzekeraar.
En wat is verzekerd zijn dan leuk. Want ja, de verzekering dekt het. Maar ja, omdat je geen nummer van de vrachtwagen chauffeur hebt, gaat je premie waarschijnlijk wel omhoog. Maar hoeveel, ja, dat weten ze pas als de nieuwe premie bepaald wordt. Ja, niet eerder. Nee.

Mijn arme autootje. Arme ik. Arme manlief. Want hoe gingen we mijn auto nou naar de garage krijgen zonder dat een van ons vrij moest nemen of college moest afzeggen? En hoe kwam ik op mijn werk deze week? En hoeveel zou dit ons wel niet kosten?

Met een zwaar hoofd, hart, en twee zware benen, reed ik een paar uur later weer naar huis.

Alwaar ik een dolblije manlief aantrof, die de verlossende woorden sprak, "Ik heb het allemaal gerepareerd."
Pardon? Vijftienhonderd dollar schade, alignment problemen, ik ga even naar de fysio en het is opgelost?
Ja dus.

Manlief is namelijk een enorme techneut. En heeft een grote familie die allemaal auto fanaten zijn. Dit zijn mensen die eerst alles zelf repareren, en dan pas eens iemand bellen. Mensen met meer gereedschap dan dan de gemiddelde beunhaas, en mensen die een stukke auto als een uitdaging zien. Ik heb geen idee of dit een Amerikaans ding, of een familie ding is, maar voor mij is dit compleet nieuw. Ik ben meer van de "oh we bellen wel iemand" school, zeg maar.

Manlief niet. Gelukkig maar.
Dus manlief had, toen hij thuiskwam, meteen mijn schoonvader gebeld. Ach, had schoonvader gezegd, met die bumpers op die Japanse autootjes heb je alleen maar een "heatgun" nodig, je warmt de bumper op en duwt het allemaal zo weer op zijn plek. En die plaat zet je gewoon vast met die klemmen die ik je vorige keer gegeven heb. En die wheelcover, die buig je zo en zo. Zo doen ze dat in de garage ook. En het werkte dus gewoon.

Ik bedoel, nou ja! Daar ben ik dan 22 jaar voor naar school geweest, en ik had een sleepauto gebeld en mijn auto bij de eerste beste garage afgezet, om hem daar voor honderden dollars te laten repareren. Schoonpapa en manlief bellen even voor tien minuten, en tada, het is opgelost. Zo kan het ook natuurlijk.

Afgezien van wat krassen is mijn auto dus weer zo goed als nieuw. Als dat niet geweldig is, dan weet ik het ook niet meer.

Maar die retreads, daar ben ik dus nog steeds niet over te spreken.