Hoera! De Efteling

Morgen gaan we naar de Efteling, en ik moet toegeven, ik kan haast niet wachten. Ik heb zo’n zin om de Vogelrok te doen in het voorste karretje, de tulpen te zien openen en sluiten bij de fakir op het vliegende tapijt, en te luisteren naar de zingende lelies. Voor die ongelukkigen onder ons die nog nooit naar de Efteling zijn geweest, stap in je auto/het vliegtuig en ga! Nu! De Efteling is een ervaring die je niet mag missen; het is een thematisch attractiepark dat ooit begonnen is als een sprookjesbos gebaseerd op de tekeningen van Anton Pieck, en dat langzamerhand is uitgebouwd met allerlei meer spectaculairdere attracties (zoals de achtbaan de python, vliegende schepen, en wild water banen), maar dat toch hetzelfde sprookjesachtige thema in alle attracties heeft weten te verwerken.

Toen ik klein was ben ik misschien maar een keer of twee naar de Efteling geweest. We woonden nooit dichtbij genoeg om heel vaak de trip te maken, en ook hadden mijn ouders de voorkeur voor meer educatieve bezigheden zoals musea en dierentuinen. Van de paar keren dat ik naar de Efteling geweest ben kan ik me vooral herinneren dat het niet zo heel groot was, er lange rijden stonden, en dat het bijna altijd regende. Maar toch had de Efteling een bepaalde aantrekkingskracht; waar anders kon je pratende paddestoelen zien, rode schoentjes die uit zichzelf danste, en de allerengste achtbaan (toen!) van Europa? Het was echt de perfecte combinatie van fantasie en spanning, en wij zeurden vroeger onze ouders de oren van het hoofd om toch maar weer een bezoekje aan de Efteling. En toch werd het dan elke keer weer net iets anders; een orgelmuseum, of het Kroller Moller bijvoorbeeld.

De laatste jaren ben ik voor het eerst weer eens naar de Efteling geweest, en ondanks dat er veel veranderd is, is de mystiek nog lang niet weg. Ja, je kan nu inderdaad zien dat de fakir wel op heel dik ijzerdraad over de tulpen heen “zweeft”, dat de poppen in de Fata Morgana lijken toch echt aan een likje verf toe te zijn, en oh ja, dat de lelies lichtelijk vals zijn gaan zingen, maar de pratende paddestoel is er nog, en ook de Japanse nachtegaal zingt nog steeds. En uiteraard zijn er nu allerlei nieuwe attracties, zoals de Vogelrok (een achtbaan in het donker met klassieke muziek – een soort variant op de Aerosmith ride in Disneyland, maar dan eentje waar mijn ouders zich waarschijnlijk meer in zouden kunnen vinden), de Carnaval Parade (een soort “it’s a small world”-achtige ride, met net zo’n verschrikkelijk gekmakend muziekje), en de Pandadroom (een 4D attractie, compleet met enge slangen en appel-gooiende apen). Maar ondanks de veranderingen heeft de Efteling veel van zijn originele snoezigheid behouden. Het sprookjesbos is uitgebreid, en ook al zijn de meningen over de Laven verdeeld (ik blijf ze een soort enge dikke mini-mensjes vinden), de Efteling is ten minste niet veranderd in een parkeerplaats met allerlei veel te enge attracties waar ik toch alleen maar misselijk van word.

Dus toen mijn broer voorstelde om naar de Efteling te gaan heb ik de uitnodiging met beide handen aangenomen. Ik ben al een week bezig enthousiast te vertellen over het sprookjesbos, Rapunzel, en het Ezeltje-strekje, en probeer iedereen warm te maken voor de Droomvlucht en de Villa Volta. Maar terwijl ik zo aan het nadenken ben over mijn Efteling ervaring, besef ik me dat ik misschien een iets te rooskleurig plaatje geschilderd heb, en dat ik, om een teleurstelling te voorkomen, een iets realistischer beeld moet scheppen. Uiteraard is manlief gewend aan de geliktheid van Disney, en zal een Fakir die al piepend en krakend over twee dikke draden beweegt hem niet zo bekoren als dat ik nu denk. Hij deelt ten slotte niet in mijn jeugdherinneringen over het sprookesbos, toen je je nog afvroeg hoe dat toch allemaal kon; vliegende mannen, dwergen, en pratende paddenstoelen. Stiekem krijg ik ondertussen mijn twijfels of ze de Efteling met dezelfde kinderlijke bewondering zal bekijken als ik. Natuurlijk zullen alle attracties, en vast ook Ezeltje-strekje een groot succes zijn (wat wil je nog meer; een stenen ezel die munten uit zijn achterwerk schiet), maar ik weet niet of ze ooit, net als ik, in staat zullen zijn om met de ogen van een zeven-jarige door het park te lopen. We zullen het zien. Een ding staat in ieder geval al vast; de gids in mij is wakker geworden, en aan mij zal het niet liggen!