Les jeux sont fait

De teerling is geworden. Jazeker, sinds gisteren is het semester officieel voorbij. Na een commencement ceremony van zo'n 2,5 uur is het eindelijk afgelopen. Omdat onze coordinator gelukkig besloten heeft geen summer courses aan te bieden, zijn we nu allemaal echt vrij. Voor de eerste vrije week heb ik al allerlei wilde plannen gemaakt; eindelijk naar de kapper, een manicure, wat hoognodige nieuwe korte broeken kopen (de laatste heb ik in 2001 gekocht meen ik) en de koelkast eindelijk eens uitschrobben (we moeten natuurlijk wel met beide benen op de grond blijven staan).

Ondanks al mijn geplan, blijft het zo heel subiet afsluiten van een schooljaar, en daarmee ook meteen van je werk (wij krijgen twee maanden in zomer niet uitbetaald), toch een heel erg vreemd gevoel. Het ene moment zit je tot over je oren in finals, papers, cijfers, en het andere moment val je overdag in slaap in je porch swing tot manlief een foto van je maakt. Een paar dagen terug had ik nog dramatische momenten met studenten, en nu heb ik alleen maar mensen om me heen die dingen zeggen als "zal ik een kopje thee voor je maken?" "wil je dat ik het bad laat vollopen?". (Ja, ik ben gezegend met werkelijk een geweldige familie die zwaar heeft meegeleeft/geleden). Ik ben in een dag van "Dr so and so" naar "Mrs so and so" en huisvrouw gegaan. Nou ja, ik moet niet helemaal overdrijven natuurlijk; er staat voor van de zomer ook het analyseren van een serie data en het schrijven van een artikel op stapel, maar toch. Ik heb voor mij gevoel weer echt ouderwets twee maanden zomervakantie!

Het zo heel bewust afsluiten van een schooljaar is iets dat we in Nederland niet zo kennen. Op de universiteit studeren mensen het hele jaar door af, en kun je wel een paar weken vrij nemen, maar dan heb je het ook wel gehad. Op het HBO hebben ze wel diploma uitreikingen, maar ook daar krijg je echt geen twee maanden vrij naderhand. Uiteraard kun je ook daar in de zomer een kanon afschieten, want de meeste medewerkers doen met het mooie weer aan "thuiswerken", maar je wordt nooit helemaal ge-released, wat hier dus wel het geval is.

Maar het houden van een commencement, en daarmee afsluiten van een semester, als ook de studie van honderden studenten is iets waar ze in Nederland nog wat van zouden kunnen leren. In Nederland krijgt een student die zijn of haar doctoraal of master haalt een individuele uitreiking van de begeleider. Het is daarmee heel persoonlijk, en echt een mooie afsluiter van een studie van 4-5 jaar, maar het mist toch een beetje het gevoel dat je echt iets bijzonders bereikt hebt. Het blijft toch altijd een beetje "understated", helemaal als je bedenkt dat de begeleiders in kwestie vaak nog net een oud tweed jasje op een versleten spijkerbroek weten te gooien. Daar weten ze hier in de VS wel raad mee.
Hier heeft elke school, tot soms de kleuterschool toe, een commencement, met de nodige "pomp en circumstance". Alhoewel ik zelf het nut van vijf-jarigen, die nog zeker twaalf jaar naar school moeten, in cap and gown niet zo zie, is de commencement op de universiteit toch wel heel bijzonder. Alle faculty (wetenschappelijke medewerkers) moeten in hun academic robes komen opdraven, wat echt een prachtig gezicht is. Elke robe ziet er weer anders uit, afhankelijk van het diploma en het instituut waaraan de persoon is afgestudeerd. Zo is mijn robe zwart, heeft blauwe fluwelen panelen, en een oranje met rode capouchon. Maar een collega van mij heeft een paarse met witte robe, met zwarte panelen. Ook de studenten moeten in academic regalia verschijnen, en hebben natuurlijk allemaal een capouchon in de kleuren van de school. De "procession" (het binnenlopen van de faculty en de afstuderende studenten) gebeurt natuurljjk op de muziek van "pomp and circumstance" (en ik beloof, er komt een dag dat ik niet meteen aan de woorden van "Land of Hope and Glory" van Vera Lynn moet denken), uitgevoerd door het universiteits orkest. Er worden officiele toespraken gegeven, muziekstukken ten gehore gebracht, en natuurlijk krijgt student zijn of haar diploma uitgereikt. Dan volgt uiteraard het beroemde "You can now move your tassles from right to left. Congratulations class of 2008". En dan is het echt volbracht, voor de student, en de faculty. Voor de laatst keer in een hele lange tijd reed ik mijn lange rit naar huis. Mijn travelmug staat achterin de kast, en mijn werkkleding is klaar om naar de stomerij gebracht te worden. I'm free at last!