Huizenjacht

Ik ben me er van bewust dat ik in dit blog er altijd een punt van maak om dingen uit Nederland en Georgia met elkaar te vergelijken. Toen ik bedacht dat ik eigenlijk wel iets wilde schrijven over onze, toch lichtelijk wilde, huizenjacht van de laatste paar dagen besefte ik me echter dat ik totaal geen vergelijkingsmateriaal heb. Ik ben, zoals je dat vast wel kan noemen, een eeuwige huurder. Het is niet dat ik niet wilde kopen, maar ik zat gewoon nooit ergens lang genoeg om die stap te willen ondernemen. En stiekem vond ik huren ook wel prima. Als gasten ooit iets zeiden over mijn woning, kon ik mij er makkelijk vanaf maken met “Ach ja, het is maar een huurhuis”. Als je koopt, of nou ja, als ik iets koop, dan heb ik toch het idée dat werkelijk overal achter moet staan. Tot de knopjes op de keukendeuren en de vorm van de plinten toe.

Maar goed, na maandenlang wikken en wegen samen met manlief, zijn we toch tot de conclusie gekomen dat we graag willen kopen. En uiteraard hebben we na uitgebreid beraad een precieze lijst met eisen, die eigenlijk heel makkelijk samen te vatten zijn: het moet eigenlijk gewoon zijn zoals ons huis nu, ook het liefst in dezelfde buurt, alleen met een extra slaapkamer, en iets meer grond. Lijkt simpel, niet waar? Dat vonden wij dus ook. Helaas kan schijn alleen goed bedriegen.

Afgelopen zaterdag hebben we vol goede moed een makelaar opgebeld. Nu weet ik niet precies hoe hard dat in Nederland allemaal gaat, maar hier laten die mensen er geen gras over groeien. Voor we het wisten zaten we bij de makelaar in de auto, en hebben we maar liefst acht huizen bekeken. Jawel, acht. Achteraf gezien was het verwonderlijk dat we er iets van hebben onthouden, want zaterdag was waarschijnlijk de heetste dag van het jaar tot nu toe, met temperaturen ver over de 100F. Tel daarbij op dat de airco van de auto van de makelaar nou niet echt fantastisch was, dat alle acht huizen leegstonden en dus de airco niet of amper aanhadden, en je kan je een goede voorstelling maken van hoe verwelkt wij ons na huis nummer twee voelden. Het was maar goed dat ik een notititeblokje bij me had, anders hadden we ze nooit uit elkaar kunnen houden. De aantekeningen werden wel steeds cryptischer. Van “very roomy dining area” en “situated on corner lot” ging het naar “curb ap”(appeal – het huis zag er leuk uit), “MBR ↓” (ouder slaapkamer deugt niet), en “NO!”. Op een gegeven moment hebben we zelfs het onthouden van adressen maar opgegeven, en zijn we gaan praten in termen van “The house with the yellow living room”, “the house with the weird room”, en “the house with the flat face”(een huis van twee verdiepingen met geen veranda).

En over vreemde kamers gesproken, iets dat ons allebei opviel, was de zo nu en dan totaal onlogische indeling van heel veel huizen. Huizen waarbij er helemaal geen ramen in de woonkamer zitten, huizen die een dining room hebben die twee keer zo groot is als de huiskamer, huizen met twee eet-gedeeltes, allebei aan een andere kant van de keuken, huizen met een keuken net zo groot als de woonkamer, en vooral veel huizen met hele grote grandioze entryways met veel gesculpt hout en marmer, en dan een superkleine ouder slaapkamer of woonkamer. Vooral de nieuwere huizen leden hieronder te lijden. Ik dacht eerst dat het aan mijn praktische Hollandse geest lag, maar gelukkig merkte manlief het ook op. We hebben zelfs naar aanleiding van onze zoektocht de term McMansion bedacht. Sinds zaterdag duidt in onze familie de term McMansion duidt op de pompeuze huizen die je veel in het zuiden ziet. Deze huizen zijn niet bijzonder groot, maar wel voorzien van allerlei (onnodige luxe), met een sjiek aangezicht in de vorm van een grote veranda en gewelfde hal met kristallen kroonluchters, maar vaak met kleine kamers, en worden vaak in een serie gebouwd. Zo’n huis willen we dus niet.

Naast warme huizen, vreemde huizen, en McMansions is er ook nog de kwestie van de schoolzones. Hier in de VS geldt de regel dat mensen die in bepaalde wijken wonen hun kinderen alleen maar naar bepaalde scholen mogen sturen, en alleen de bussen voor die scholen komen in die wijk. Als je je kinderen naar een andere school wilt sturen, moet je ze dus zelf brengen en halen. Omdat de kinderen hier al op school zitten, en we ze uiteraard op die school willen houden, moeten we er dus rekening mee houden dat we in dezelfde schoolzone blijven wonen. Als je bedenkt dat de schoolzone grenzen bij ons in de stad eruit zien alsof ze door een kleuter getekend zijn, kan je je voorstellen wat voor een zoekwerk dat is.

Maar ondanks dit alles hebben we toch al wel een aantal hele leuke stulpjes gezien. Vanmiddag gaan we naar een huis zelfs voor een tweede keer bekijken. Spannend? Zeker. Leuk? Allicht.

Ik hou jullie op de hoogte!