De DMV

De DMV

Zo op het oog bekeken is Amerika echt een vrij land. De gemiddelde Nederlandse milieustraat heeft meer regels dan de county waarin wij wonen. Amerika kent geen burgerlijke stand, en ook kent Georgia amper regels over wat je wel en niet aan je huis mag verbouwen. En ondanks dat zijn sommige aspecten van het leven zo verschrikkelijk bureaucratisch dat een Nederlandse gemeente er nog een puntje aan zou kunenn zuigen. De DMV, of het Department of Motor Vehicles, is, in ieder geval in Georgia, zo’n prachtig Kafkaesque fenomeen. Het is een organisatie die de meeste mensen zoveel mogelijk proberen te vermijden, maar soms kun je niet anders. En voor was dat vandaag, vanwege een adres wijziging, helaas het geval. Gelukkig biedt een bezoekje aan de DMV wel altijd uren gespreksstof, en dus ook het perfecte onderwerp voor een post!

De DMV in Georgia staat voornamelijk bekend om de vreemde regels. Zo hebben ze hier bedacht dat elke keer als een buitenlander iets aan zijn of haar rijbewijs wil laten veranderen, ze in persoon bij de DMV langs moeten komen om te bewijzen dat hun immigratiestatus nog courant is. Het lijkt op zich logisch. Uiteindelijk kan je verblijfsvergunning in de tussentijd verlopen zijn. Het zou ook een heel zinnig idee zijn, ware het niet dat de verloopdatum van je rijbewijs aan dat van je verblijfsvergunning is gekoppeld. Dus als je verblijfstatus afloopt, is ook je rijbewijs verlopen. Maar nee, dat telt blijkbaar niet. En dus moet arme non-citizens elke keer weer in de auto naar de DMV, terwijl hun Amerikaanse counterparts alles lekker achter de PC kunnen doen.

Maar goed, ik ben de beroerdste niet (en ik heb eigenlijk gewoon geen keuze), en dus ga ik elke keer braaf. Ik leg aan mijn baas uit waarom ik eerder weg moet, en bereid me met een auto vol met papierwerk voor op minstens twee uur vertier. Want “even” naar de DMV, dat is er hier niet bij. Er staat je daar namelijk ook nog een hele papierwinkel te wachten. Zo moet je als green card houder, wiens verblijf gebaseerd is op je huwelijk elke keer je huwelijkscertificaat laten zien. Het maakt niet uit dat je die groene kaart al helemaal nooit had gekregen zonder huwelijk. Het maakt ook niet uit dat je huwelijk al helemaal is doorgelicht en goedgekeurd door de immigratiedienst voordat je uberhaupt toe bent aan een rijbewijs. En het maakt al helemaal niet uit of al je andere identificatie bewijzen, van paspoorten tot militaire identificatie, tot oude rijbewijzen je getrouwde naam of “echtgenote van”aangeven, je moet dat huwelijkscertificaat kunnen overhandigen. En ik zou er niks over te klagen hebben, als ze je dit ergens vertellen. Op hun uitgebreide website. Of in het boekje dat je krijgt. Of desnoods in een aanplakbiljet op de deur. Maar dat doen ze dus niet. Je komt er pas achter als je na een uur wachten door een norse mevrouw vertelt wordt dat ze “absolutely cannot process your case”.

En die laatste opmerking is toch eigenlijk wel het meest verbazingwekkende; de mensen bij de DMV (in onze plaats in ieder geval) zijn total, absoluut, 100% niet aardig. Tegen niemand. De een na de ander wordt afgeblaft of weggestuurd. Of je nou lief bent, of niet, jong, of oud, in uniform of als hippie, het maakt allemaal niks uit. Het is zelfs zo erg dat vrienden van ons expres naar een DMV 20 mijl verderop rijden om de allerergste mevrouw te vermijden. En dat voor een staat waar iedereen erop staat dat je een “great day”hebt is dit wel erg ongewoon.

Maar op zich zou ik hier ook nog wel tegen kunnen. Ik heb ten slotte in Nederland, Duitsland, en Frankrijk gewoond, en ben dus wel wat gewend wat betreft slechte klantenservice. Maar het meest vervelende aan onze locale DMV is dat ze het heel vaak verkeerd hebben. Dan blaffen ze je af voor iets, en als je dan even voet bij stuk houdt, of naar een manager vraagt, dan blijken ze ongelijk te hebben. Zo zou manlief niet met een LES (een soort loonstrook) kunnen bewijzen dat hij in Georgia gestationeerd zou zijn. Manlief werd, ondanks dat hij in uniform daar stond, als een klein kind verteld dat hij dan vast iets verkeerd gelezen had. In een gebied waar EDIAFAD (every day is air force appreciation day) een soort lokale slogan is, kon dit bijna in de krant. Maar gelukkig laat manlief zich geen kaas van het brood eten, en hield voet bij stuk. Toen er eindelijk een manager bijkwam, moest deze inderdaad toegeven dat zijn ondergeschikte ongelijk had. Mijn oma zou gezegd hebben: “Het is toch schandalig?”

Maar ja, wat doe je eraan? Zij zijn de baas over de rijbewijzen (en in een hele apart organisatorisch besluit, het voters registration process), en dus doe je maar wat ze zeggen. Uiteindelijk blijf je toch een beleefde southerner. Maar “have a great day!”zullen ze van mij niet echt vaak horen.