Ik ben d'r klaar voor!

Na twintig maanden van praten, weken van heftige spotjes en telefoontjes ben ik er helemaal klaar voor. Ik zit aan de buis gekluisterd, laptop, drinken, snacks, en een deken (voor het geval het afkoelt en ik niet helemaal naar de thermostaat wil lopen) binnen handbereik, en van mij mag het eindelijk beginnen: de uitslagen van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Tijdens de primaries dacht ik dat we het ergste wel gezien hadden, maar alle campagne activiteiten van de laatste weken hebben heel duidelijk gemaakt dat het altijd "higher, better, faster" kan. Elk reclame blok werd gevuld met minstens twee politieke advertenties, en we werden minstens een keer per dag gebeld door het kantoor van een of andere kandidaat. Nu is er op zich niks mis met goed campage voeren. Als je eenmaal leert hoe hoog je moet springen om niet over alle advertentiebordjes in de berm te struikelen, kan zo'n intensieve manier van campagne voeren zelfs nog wel eens leerzaam zijn. Maar het politieke circus van de laatste tijd was de fase van echt educatief ver voorbij. De negativiteit van alle reclames voor de lokale verkiezingen hier was bijvoorbeeld zo erg dat manlief en een gegeven moment had bedacht dat hij misschien wel op geen van beide Senaats-kandidaten wilde stemmen. De zogenaamde "robo-calls" hielpen ook niet echt om het positieve gevoel in stand te houden, en de eindeloze discussies op de radio en de televisie over wat er zou gebeuren als kandidaat A of B verkozen zou worden maakten dat wij bijna de behoefte gingen voelen om dagen te tellen tot D-day. Of nou ja, E-day.

We horen het elke dag hier, maar het kan eigenlijk niet vaak genoeg gezegd worden; met een vrouwelijke vice-presidentskandidaat, en een African-american kandidaat voor President is dit wel een hele bijzondere verkiezing. Mijn studenten zijn al maanden in alle staten, en toen vandaag een student per ongeluk liet vallen dat ze niet kon stemmen omdat er iets mis gegaan was met een absentee ballot was de verontwaardiging bijna tastbaar. Alhoewel ik het feit dat mijn studenten, meer dan ik ooit ergens heb meegemaakt, zich echt interesseren voor de politiek natuurlijk prachtig vind, is het ondertussen wel genoeg geweest. De boog is nu al zolang gespannen, het is hoog tijd dat er een einde aan gebreid wordt. Zo zijn de emoties zijn onder de verschillende bevolkingsgroepen ondertussen al zo hoog opgelopen dat de burgermeesters van sommige steden in Georgia de bevolking vanochtend al opriepen tot kalmte.

Het wordt hoog tijd om weer over te gaan tot de orde van de dag. De politieke bordjes mogen de tuinen wel uit, en vervangen worden door kerstversieringen, het nieuws moet weer gewoon aandacht gaan besteden aan honden die vastzitten in putten en politie-achtervolgingen, en de woorden "trooper-gate", "my friends", en "Joe the plumber" moeten maar weer gauw in de vergetelheid raken. Om het op een goede southern manier te brengen: "Let's git 'r done!". Voor de niet-southerners verwijs ik graag naar het orakel der wijze uitspraken, de aloude Spongebob Squarepants, die lang geleden al heel wijselijk zei: "Ik ben d'r klaar voor! Ik ben d'r klaar voor! Ik ben d'r klaar voor!"