Pages

Monday, November 24, 2008

Over hardlopen

Ik baal. Ik baal omdat gisteren tijdens het hardlopen mijn linkerknie het heeft begeven. Ik weet het, dit gaat niet over wonen in Amerika, het heeft niks te maken met het werken op een Amerikaanse universiteit, en zegt ook al helemaal niks over de ups en downs van een multicultureel huwelijk. Maar “write what you know” is mijn motto, dus vandaar dat ik het vandaag dus even over mijn linkerknie wil hebben. Een klaarblijkelijk te vaak genegeerd lichaamsdeel.

Sinds het begin van mijn promotietraject is fanatiek sporten mijn passie. Ik kwam er vrij snel achter dat zonder een grote passie naast mijn werk ik binnen de korste keren overwerkt achter de geraniums zou zitten, en dus werd sporten hobby nummer 1. Het begon met fitness, maar de prijzen van de sportschool en steeds dezelfde oefeningen doen begon al snel te vervelen. Toen ontdekte ik karate. Heerlijk twee a drie keer per week tekeer gaan in een veel te koude ruimte onder het gekreet van een ogenschijnlijke superlieve Japanse opa, die echter binnen een mum van tijd de grootste lummel van de dojo op de vloer kon krijgen. En enkele jaren later ontdekte ik hardlopen. Manlief is altijd een fanatiek hardloper geweest, dus toen wij elkaar leerden kennen was het niet lang voordat we samen gingen hardlopen.

Aangezien ik sinds onze terugkeer naar de VS nog geen echt fanatieke dojo heb kunnen vinden, ben ik sinds anderhalf jaar een “one sport athlete”. Maar hardlopen is meer dan een sport, het is, zoals een t-shirt dat ik laatst zag zei “my therapy”. Het is mijn zen-moment, mijn comfort zone, mijn “walk and talk with God”, mijn even-lekker-met-mezelf-alleen uurtje. En ik vind het heerlijk om te kijken hoe ver ik kan gaan. Liep ik eerst alleen 5k races, dit jaar ben ik meer op afstanden gaan trainen. Zo heb ik in April de 15k in de kersenbloesem gelopen, en terwijl ik in Nederland was deze zomer heb ik er even een 10k doorgejaagd. En nu ben ik dus aan het trainen voor een halve marathon. Dat houdt in dat ik elke zondag een lange loop doe, en door de week een korte (5k) en een middellange afstand (8-10k).

Gisteren zou ik dus voor de tweede week op rij 11 mijl lopen. Maar na 4 mijl besloot mijn knie dat dat toch echt niet zou gaan gebeuren deze week. Het begon met een onschuldige “ache”. Even voor de duidelijkheid; hardlopen betekent het hebben van “aches”, of pijntjes. Je kleine teennagel snijdt in de ernaast liggende teen, je kuitspier is “tight”, je schouders zijn stijf, het hoort er allemaal bij. En dus loop je (ik, we) door deze pijntjes heen. Maar deze keer was het geen pijntje. De buitenkant van knie leek wel in brand te staan, en dus moest ik na een mijl van toch nog proberen, vloeken en verbijten het toch echt opgeven en omdraaien. En de vier mijl terug naar huis lopen.

Stiekem hoopte ik dat het vandaag over zou zijn. Maar helaas pindakaas. Ik ben met de lift naar mijn kantoor gegaan omdat ik geen trap opkan, en vrees het ergste. Online lees ik allemaal enge dingen over ITB en ontstekingen en, het allerergste, rusthouden. Niet hardlopen?! Wat moet ik dan? Het klinkt raar, ik weet het. Maar manlief verwoorde het gisteren perfect; “When you’re always out and about, and doing things for other people, running is really all you have.”

Ik weet het. Er is niks aan te doen. Ik moet luisteren naar mijn lichaam. Mijn lijft heeft rust nodig. Hebben we nog meer platitudes? Oh ja, het gaat echt wel weer over. Het is allemaal waar. Maar ik kan jullie verzekeren dat ik, bij de gedachte dat ik nu dus vanavond maar moet gaan –fietsen-, nu al verschrikkelijk chagrijnig word. Het is een beetje als die hele oude Nederlandse reclame: “Weet waar je NL voor staat? Juist! Niet Lopen!”. Inderdaad.

3 comments:

Petra said...

Ok, ik ben ook hardloopster (geweest, want het lukt me nu enkel intervals te lopen, twee minuten hard, twee minuten gewoon) en heb problemen met mijn IT band. Rek en strek je goed genoeg? Die brandende pijn doet mij inderdaad aan mijn ITB problemen denken. Rollen op een deegroller met de zijkant van je been kan helpen. Mij helpt het ook een knieband te dragen, als het erg wordt. Een massage kan ook helpen erbij. Ik hoop, dat het allemaal meevalt, want ik weet hoe het is om niet te kunnen fitnessen, als je daaraan gewend bent!

Annemiek said...

Ai! Ik hoop dat het weer snel beter is en je weer kunt rennen!

Unknown said...

Als je fysiotherapeutisch advies nodig hebt, dan weet je waar je het gratis kunt halen he? ;-)
Sterkte met stilzitten voorlopig, want een hardloper zonder zijn "runners high" is als een junk zonder heroine.