Soms...

Soms lopen dagen niet zoals je het graag zou hebben. Soms is het allemaal niet zo makkelijk, of leuk, of gezellig. Normaal loop ik rond als de optimist zelve, klaar voor een gezellig praatje, of een geintje, klaar om een vastgelopen student verder te helpen, of een luie student vooruit te prikkelen. Maar, zoals een bekende Nederlandse reclame ooit zei; "Nu even niet!"

Met twee semesters achter de rug, weet ik ondertussen dat dit soort mindere dagen vaak exponentieel toenemen naarmate het einde van het semester in zicht komt. En het lijkt erop alsof dit keerpunt deze week is bereikt. Deze week is het namelijk advisement week; de week waarin studenten hun vakken voor volgend jaar kiezen. Voor de eerste-en tweedejaars is dit een vrij simpele procedure. Zij zitten vast aan een bepaalde rotation, en behalve als ze gezakt zijn voor bepaalde basisvakken, dan stromen ze makkelijk door in de meer geavanceerde vakken. Voor de juniors (3e jaars) en seniors (4e jaars) ligt dit vaak anders. Deze studenten hebben vaak al een afstudeerdatum op het oog, wat betekent dat ze zich aan een strak regime van vakken moeten houden om die datum te halen. Helaas blijkt regelmatig dat deze studenten, ondanks hun enthousiasme, niet alles gedaan hebben zoals het hoort, en dus een, of soms zelfs twee, semesters langer op de universiteit moeten blijven. Als ze zelf hun optel –en uitrekeningsommetjes goed zouden doen zouden ze hier ook zelf achter kunen komen, maar helaas is het vaak de adviser die hen met de vervelende waarheid moet confronteren. Voeg hier aan toe dat het semester op het einde loopt, en alle grote opdrachten tussen nu en twee weken binnen moeten zijn, en het wordt al snel duidelijk dat de sfeer onder de studenten soms verre van ideaal is.

Dit is niet is dat alleen voorbehouden is aan Amerikaanse studenten. Ook Nederlandse studenten kunnen heel goed mopperen en klagen over alles wat er mis is met de opleiding. Het grote verschil is dat je als docent op een Nederlandse universiteit lang niet zoveel interactie hebt met je studenten als hier. Zo kan ik me niet herinneren dat studenten in Nederland op elk moment van de dag je kantoor binnenlopen met problemen die uiteenlopen van vragen over vakken en opdrachten, opmerkingen over de aanwezigheid van andere docenten, vragen over mogen gebruiken van mijn printer/telefoon/internet, of het lenen van plakband, nietmachine, en kauwgum, tot aan vragen over relaties, ouders, en huisgenoten toe. Door deze hoge mate van student-docent interactie wordt je hier dus ook veel meer geconfronteerd met de (on)vrede van de studenten.

Zo heb ik vandaag mogen vernemen dat ik niet alleen veel te streng ben, maar ook onaardig, en gemeen. Daarnaast ben ik ook nog eens verschrikkelijk oneerlijk omdat studenten van mij allemaal extra vakken moeten doen die ze, volgens hen, eigenlijk niet nodig hebben. Volgens een student was ik veel te kieskeurig met het nakijken van zijn werk, en volgens een ander zag ik er veel te netjes gekleed uit. Op zulke momenten kan ik niet meer doen dan heel erg diep zuchten. En bedenken dat het allemaal wel weer over gaat. En nog maar eens diep zuchten. En me realiseren dat de Amerikanen goed weten waar ze het over hebben als ze weer eens opmerken dat “you can’t win ‘em all”.

En op dagen zoals dit kan een beetje humor, zoals hier van Paula Poundstone, helemaal geen kwaad!