Hoog tijd

Het is weer eens hoog tijd voor een blog. Ik voel het kriebelen in mijn vingers, en elke keer als ik iets af heb, dan denk ik, maar ik moest nog iets, wat was dat ook al weer? Mijn blog dus. Het probleem is alleen dat ik niet zo heel veel te vertellen heb deze keer. Ik ben denk ik nog steeds een beetje high van mijn triathlon van afgelopen weekend. Ik kan aan niks anders meer denken dan dat ik nog een triathlon moet doen. Het liefst volgend weekend al. Alleen is die al vol. En ja, er is er echt een, en ja die is echt vol, en ja, ik heb echt gekeken. Volgens mij ben ik gewoon verslaafd. Als u hoort dat ik me gisteren opgegeven heb voor een triathlon in Augustus, bent u dat vast met mij eens. Maar het was zo leuk! Ik raad het iedereen echt van harte aan. Het is net vakantie, zoals een van mijn lezeressen opmerkte. Alleen dat eentje met veel zweet, pijn, oefening, en stress.

Maar goed, na die triathlon is alles dus een beetje blah. Zelfs het weer, dat na drie weken regen eindelijk weer eens echte Georgiaanse trekken vertoonde met zon en blauwe lucht is vandaag na vijf dagen proberen toch maar weer overgeschakeld op bewolking en nattigheid. Mijn studenten komen nog steeds niet opdagen voor hun afspraken, en hebben nog steeds de meest geweldige excuses voor het niet werken aan hun afstudeer scriptie. Zo had een student ruzie gehad met een mannelijke collega op haar werk. De mannelijke collega was namelijk iets te handtastelijk geworden. Ze had toen in haar woede wat vrienden opgebeld met het verzoek de mannelijke collega onderhanden te nemen. En die hadden dat dus gedaan. Toen daarop mijn student ontslagen werd, was ze daar zo van overstuur, dat ze helemaal niks had kunnen schrijven. Juist. Dat heb ik in Nederland, of eigenlijk overal waar ik geweest ben, nog nooit meegemaakt.
Ook probeer ik samen een collega een onderzoeksproject op te zetten, maar ja, ook dat gaat maar zo-zo. In tegenstelling tot mijn oude werkgever hebben we hier geen data-invoer-miepjes, geen speciale onderzoeks ruimtes, geen geld voor compensatie, of zelfs maar hapjes en drankjes, en we hebben al helemaal geen enthousiaste studenten die graag meedoen met al het rare onderzoek dat hun docenten uitdenken. Dus hebben we vandaag met pijn en moeite zeven studenten kunnen vinden die misschien wel mee willen doen met ons project, dat we gaan uitvoeren in ons mac lab onder het genot van door ons betaalde snacks en fris. Blah, zeg ik je.

Maar, er is een klein lichtpuntje. Er komt misschien een zwembad. Misschien? Heel mischien. Manlief is eindelijk overstag, en we gaan aan "pool pricing" doen. Als ik de prijzen om me heen hoor, dan vrees ik het ergste, aangezien wij, in tegenstelling tot onze buren blijkbaar, onze kinderen wel graag naar college willen sturen, maar goed, er is hoop. En tot die tijd, en dit is nog veel beter, heb ik manlief bereid gevonden akkoord te gaan met zo'n tijdelijk opblaaszwembad in de achtertuin. In vergelijking met een echt zwembad is dat natuurlijk eigenlijk ook een beetje blah, maar ja. Iets is beter dan niks. Nou alleen het weer nog.