Mopperkont

Het is deze week mijn week niet. En ik weet nu al dat volgende week ook niet mijn week gaat zijn. Dit komt voornamelijk omdat volgende week het einde van het summer semester is, maar ook omdat de goden mij blijkbaar niet echt goed gezind zijn de laatste tijd.

Zoals mijn trouwe bloglezers natuurlijk allemaal weten, heeft Dixiechick zich weer eens in een avontuur gestort dat veel meer werk was dan het leek: online college geven. Het leek zo fijn; in je pyjama in de keuken achter je PC een stelletje studenten lesgeven. En dat is het ook wel hoor. Ik bedoel, ik zit inderdaad regelmatig in mijn pyjama, of badpak, of genant korte broek pedagogisch bezig te zijn. Maar ik heb, bij het ontwikkelen van de cursus, niet helemaal rekening gehouden met het feit dat alle opdrachten die ik geef ook nagekeken moeten worden. En nu kom ik dus om in de writing assignments, discussion assignments, papers, revisions, en noem maar op. Ja, ik weet het, het is mijn eigen schuld, maar ja, daar heb ik nu zo weinig aan.

Maar, die online cursus alleen had ik prima aangekund. Ik kan namelijk heel goed hard werken. Maar toen bedachten de powers-that-be hier op de universiteit dat alle online instructors ook een verplichte "hoe geef ik online les" cursus moeten volgen. Persoonlijk lijkt het mij handiger als je die cursus moet volgend -voordat- je begint met lesgeven, maar goed. Wie ben ik? Dus begon ik als een brave burger aan die cursus. En wat voor een cursus is dat. Vijf modules in vier weken. Voor elke module moet je ongeveer de halve bibliotheek lezen, drie discussie opdrachten maken, en drie papers schrijven. Nu kan ik naast hard werken ook heel goed onzin papers schrijven, maar deze slaan echt alles. Het eerste product dat ik deze week moet afleveren vraagt me om dit te doen; "Describe how you will address the assessment considerations related to each of the nine principles of Good practice for online assessment in planning for assessment". Het eerste principe luidt; "The assessment of student learning begins with educational values". Snapt u em? Want ik begrijp het echt niet hoor. Ik kan dan een pracht van een PhD hebben, maar hier kan ik echt geen touw aan vast knopen. En zo zijn alle papers dus. Om gek van te worden.

En naast die ene online cursus die ik geef, de andere die ik volg, kon ik dit semester ook weer eens geen "nee" zeggen tegen het verzoek om een aantal studenten te begeleiden met hun afstudeerproject. Uiteraard lopen alle studenten hopeloos achter, want ja, die liggen ook liever bij het zwembad, en dus mag hun alleraardigse instructor straks al hun werk in een keer nakijken. Hmph.

Tel daarbij op dat we deze week een serie focus groepen houden over Facebook in het kader van een internationaal onderzoeksproject, en u begrijpt dat ik het verzoek om morgen een presentatie te geven voor de inkomende eerstejaars met een smoesje het afgedaan.

En het allerergste? Van mijn twee vriendinnen hier is er eentje net verhuisd, en de ander is zes weken op vakantie. Aangezien manlief geen gemopper meer kan horen heb ik dus niet eens iemand om tegen aan te mopperen. Grmbl.

Zij zijn groot en ik is klein, en het is niet eerlijk!