Klei

"Die is uit de klei getrokken". Dat zeiden mijn ouders vroeger altijd over bepaalde mensen. Ondertussen weet ik allang niet meer wat deze uitdrukking betekent, maar ik denk er de laatste twee jaar maar al te vaak aan. Hier in Georgia hebben we misschien geen echte Hollands klei, dat het trotse resultaat is van een eeuwenlang gevecht met water, maar wat we hier hebben is denk ik wel honderdtachtig keer zo vervelend als zijn stoere Nederlandse broertje.

Allereerst, het is rood. Niet bruin. Niet een of andere onbestemmige modderkleur. En niet grijs. Nee, onze klei hier is rood. Knalrood. Het deed mij op het eerste gezicht denken aan het rode zand dat je ook wel in landen zoals Portugal ziet. Echt een kleur waar ze bij de tennisvelden van Roland Garros nog een puntje aan zouden kunnen zuigen. Nu zou de kleur op zich niet zo'n probleem zijn, ware het niet dat de klei hier het meeste weg heeft van kleuterlijm. Weet je wel, van die witte, stevige lijm, die je alleen met veel gepruts uit zo'n glazen pot krijgt, en waarvoor je een kwast nodig hebt om het ergens op aan te brengen. Daar lijkt onze knalrode klei op.
En daarnaast is het niet zoals in Nederland, waar de aanwezigheid van klei beperkt is tot een enkel weiland. Nee hoor, hier in Georgia zit deze knalrode lijmklei overal onder. Je hoeft maar even te graven in je tuin, en voila, rode klei.

Nu heb ik in principe niks tegen de elementen. Maar wel als deze bijna onuitwisbaar onderdeel uit gaan maken van je huis: je vloer, je meubilair, en zelfs je muren. Ik hoef denk ik niet op de details in te gaan; we hebben een hond, twee kinderen, een veranda met een witte vloer, een keuken met een veel te lichte vloer, we hebben net een mini-zwembadje, manlief is begonnen met sproeien, en het is zomer. Kortom: het is een groot feest van rode vegen, rode klodders, en rode pootafdrukken bij ons in en om het huis. Ik word er werkelijk gek van. En niet omdat mijn huis vies wordt, want ach, met ons gezin wordt het dat toch wel, nee, omdat als je die klei niet onmiddelijk verwijderd, het opdroogt, en er dan minstens een schuurpons, een sopje, en heel veel "elbow grease" aan te pas moet komen.

Dus deze week heb ik eens indringend met manlief gesproken. Want hij is een man, en dus ziet hij dat soort dingen niet. Verder is hij ideaal hoor, maar een pootafdruk meer of minder op ons kleed, daar zal hij niet wakker van liggen. En ik wel. Of nou ja, een beetje dan. En dus, omdat ik degene ben die met steeds vaker voorkomende regelmaat aan het boenen is, heb ik het eens aangekaart. En we zijn het over het volgende eens geworden (nou ja, ik heb het voorgesteld, en manlief heeft ja geknikt). Allereerst komt er, mits alles gaat zoals het er nu uitziet, een cleaning service. Noem me decadent, maar ik ben het beu om mijn kostbare vrije tijd te besteden aan het schoonhouden van mijn huis. Misschien maar voor eens in de twee weken, maar ik zie er nu al naar uit. En ten tweede wordt het grote project voor volgende zomer het vervangen van de vloer van de veranda. Voordat iedereen nou denkt dat wij wel heel hard van stapel lopen, en dat alleen maar om een beetje klei, we waren de wit betonnen vloer van de veranda al stiekem een beetje zat hoor; het wordt veel te snel vies, en als het een beetje nat is, breek je je nek van de gladheid. En nu hebben we gewoon een beter excuus om mooie robuste tegels te laten leggen. Of zoiets. Dus.

Ik kijk er nu al naar uit! En dat allemaal dankzij een beetje klei. Hebben we maar weer mooi geregeld!