De vrouwendokter

Het is alweer een jaar geleden sinds mijn laatste "vrouwenonderzoek", en aangezien men hier in de VS elk jaar zo'n "vrouwenonderzoek" doet, mag ik vandaag dus weer. En ik heb helemaal geen zin. In dat "vrouwenonderzoek" dus. En excuses voor het rare woordgebruik. U weet, normaal neem ik niet zo'n blad voor mijn mond, maar aangezien ik mij voor kan stellen dat niet al mijn lezers zitten te wachten op een plastische beschrijving van wat er allemaal tijdens zo'n "vrouwenonderzoek" gebeurt, hou ik het maar even wat euphemistischer.

Maar goed, ik heb dus geen zin. En dat heeft niks te maken met dat onderzoek hoor. Dat zal me allemaal een worst wezen (om nog maar eens een rare uitdrukking uit te gooien), maar meer met allerlei andere kleine dingetjes.

Allereerst het feit dat ik eigenlijk helemaal geen tijd heb dit soort dingen. Ik moet een college voorbereiden, een midterm, vier online colleges in elkaar zetten, de was moet nodig gedaan worden, ik wil hardlopen, de keuken is een bende, onze badkamer moet nodig gepoetst worden, en het zwembadje moet winterklaar gemaakt worden. En dat moet eigenlijk allemaal voor maandag. Ik heb uitgerekend dat als ik niet slaap, ik misschien zondag middag een paar uurtjes vrij kan hebben. Maar dan moet ik wel mijn laptop meenemen als ik ga sporten vandaag. Hm.

En natuurlijk het papierwerk. Waar in Nederland je geboorte- en huwelijkscertificaten na zes maanden niet meer geldig zijn ("ja u kunt hier nou wel zo staan, maar u geboortebewijs is meer dan zes maanden oud, en dus heeft u geen bewijs van geboorte meer"), is hier al je patienteninformatie maar een jaar geldig. Dat betekent dus dat ik elk jaar de hele papierwinkel opnieuw mag invullen. Ze zouden natuurlijk gewoon alles kunnen uitprinten, en jou laten veranderen wat anders is. Maar ja, dat doen ze dus niet. En dus zit ik hier nu met een hele stapel papieren die ik nu voor, naar ik meen, de derde keer ga invullen. En ze willen echt alles weten. Je naam, je hele medische geschiedenis, alle informatie van mijn man die mijn "sponsor" is,en de rest van de familie, en contact gegevens van iemand die je wel kent, maar niet bij jou in huis woont. En of ik ook nog even een "patient contract", een bladzijde hele kleine lettertjes, waarin vast staat dat ik als te laat kom ze een van de kinderen zullen komen ophalen, wil ondertekenen. Het is om een lamme hand van te krijgen. En die heb ik nu dus ook.

En natuurlijk het feit dat mijn vrouwenarts niet alleen een GYN is, maar ook een OB. En dus aan bevallingen doet. En dus hele muren vol met baby foto's heeft hangen. En allemaal posters en tijdschriften over zwangerschap. En u weet, ik heb het niet zo op baby's. Nou ja, eigenlijk dus wel, maar dan alleen als ze van mij zouden kunnen zijn. En het allergerste? Er zitten ook alitjd allemaal zwangere vrouwen in de wachtruimte. Die allemaal klagen over de hitte, hun enkels, en ochtendmisselijkheid. En dat de zwangerschap zo lang duurt. En dat ze al zoveel pond zijn aangekomen. En dat ze jaloers zijn op mijn taille.

Ik denk dat ik na dit onderzoek maar een grote Mocha ga halen bij Starbucks ofzo. Als beloning.