Ik kan niet meer tellen. Nou ja, ik kan het nog wel hoor, van 1 tot 10, en zelfs wel tot 1000. Maar alleen maar op volgorde. Zo maar lukraak nummers in het Nederlands opnoemen, dat is blijkbaar moeilijk geworden. Mijn Nederlandse banknummer, dat gaat nog wel (ik heb het even geprobeerd net achter mijn bureau), maar sinds het weekend ben ik erachter dat ik dingen zoals mijn telefoonnummer, mijn huisnummer, en onze postcode niet meer behoorlijk in het Nederlands kan zeggen. Het is schandalig, ik weet het. Voor je het weet, zit ik hier als een of andere Jan de Bont of hoe heet dat Nederlandse fotomodel ook al weer met een loei van een Amerikaans accent dingen te zeggen als, "Hoe noem je dat ook al weer, de mail box? De postbus? Nee?". En dat kan natuurlijk niet.
Ik had al zo'n vermoeden dat dit er aan zat te komen hoor. Tijdens de maandelijkse Nederlandse koffie was het me namelijk al opgevallen dat als ik mijn telefoonnummer aan een van de dames door wilde geven, dat met verschrikkelijk veel pijn en moeite ging. Gelukkig was ik daar niet de enige in , maar toch, raar was het wel. Maar ik kon het nog (kijk, daar heb je het al weer, ik denk nu dus "But I could blame it on", maar ja, nu zit ik dus vast..want die zinsconstructie werkt niet in het Nederlands. Dus nog maar een keer). Maar tijdens die Nederlandse koffie-avondjes kon ik nog de schuld geven (da's beter) aan het feit dat we daar allemaal met halve Nederlanders zaten. En toen ik gisteren met een Nederlandse vriendin aan de telefoon zat, kon ik dat natuurlijk niet.
Ik moet toegeven, toen ze belde was ik aan het fietsen. Met manlief. En we waren heel hard en heel lang aan het fietsen, en ik was stiekem ook een beetje vergeten dat de vriendin dit weekend in Atlanta zou zijn en misschien langs zou komen. Dus het telefoontje kwam een beetje als een verrassing. Maar dan nog. Ik schaamde me dood toen ik haar mijn postcode voor haar Tom-Tom wilde geven, en er gewoon niet uit kwam. Veel verder dan de eerste '3' wilde mijn mond echt niet. Alle nummers tussen tien en nul passeerde de revue, maar niet de juiste. Dus toen moest, met het schaamrood op mijn kaken, het maar in het Engels zeggen.
Het moet niet gekker worden. Echt niet. Ik ben nu al zeker een half uur al mijn nummers aan het oefenen; telefoonnummer, huisnummer, postcode, garagedeur-open-nummer, kantoornummer, in het Nederlands. En het komt helemaal goed. Dat beloof ik u. Maar misschien is het wel handig als u, wanneer u belt, mij van te voren even een seintje geeft dat ik mijn Nederlandse tel-knop om moet zetten. Dat helpt.
3 comments:
Haha, ook dat is weer herkenbaar hoor. Je bent zo gewend om het in het Engels te zeggen, dat het opeens omzetten moeilijk is. Net alsof je iets opeens een andere naam moet geven. Het helpt ook niet dat de cijfers omgedraaid gezegd worden in het Engels en Nederland. Ik zeg ze nog altijd wel eens verkeerd.
Op mijn werk moet ik de verdovende middelen tellen voordat ik er een pilletje uitneem; dat doe ik nog altijd in het Nederlands in mijn hoofd. Mijn Roemeense collega had precies hetzelfde, en telde ook het beste in haar moedertaal.
Inderdaad, herkenbaar, maar ik heb het ook heel erg met spellen! En dan vooral de "e" en de "i"!
Ha ha, klinkt bekend, ik doe nog voor een nederlandse klant de boekhouding en die datum, daar moet ik echt mee oppassen dat ik het niet in een verkeerde periode zit in te boeken. En die e en i zijn ook erg met spellen.
Wat ook lastig is dat je hier de cijfers anders zegt dan in het nederlands (al is het hier logischer vind ik), dat gaat beide kanten op wel eens verkeerd nu en als we hollanders op bezoek krijgen onverwacht en die begroeten ons met " hallo hoe is het" dan weet ik even niet wat ik moet zeggen want het eerst wat in me opkomt is " Hi how are you" maar dat staat zo ' Barry Stevens" ;-) ;-)
Post a Comment