De Stem

Ik heb ooit eens een Editorial and Critical Writing klas gegeven. Niet omdat ik nou zo'n ervaren en begeestigd schrijver ben, nee joh, doe mijn een spreadsheet en ik ben in mijn sas, maar geef mij een artikel te schrijven en ik begin met veel gekreun door mijn haar te woelen. Nee, ik kreeg dat vak omdat er op dat moment niemand anders een gaatje vrij had, en men, wanneer je zolang op school hebt gezeten als ik, er vanuit gaat dat je alles wel een beetje kan, of in ieder geval genoeg om een stelletje undergraduates wat bij te brengen. En gelukkig weet ik nog net genoeg van schrijven af om me er met een beetje kennis en veel bravoure doorheen te slaan. Een van de dingen waar ik in dat vak op hamerde was "your writing voice", los vertaald als "je schrijfstem". Wie ben je, als je schrijft? Voor wie schrijf je? En hoe vallen die twee dingen samen? En dat is een vraag die ik me de laatste tijd nogal eens gesteld over mijn blog.

Want wie ben ik nou helemaal als ik schrijf? En bovenal, vinden mensen het niet raar dat ik en in het Engels, en in het Nederlands schrijf? En valt het ze, net als mij, op dat een blog in de ene taal totaal niet hetzelfde is als een blog in de andere taal? Aangezien het tweede belangrijke punt van dat college was "write what you know", of "schrijf over dat wat je bezighoudt", gaan we dat nu dus doen. Juist. Welkom in de spelonken van mijn hoofd.

Allereerst dacht ik dat het maar eens hoog tijd werd om uit te leggen waarom ik in hemelsnaam in twee talen schijf. Natuurlijk had dit mijn allereerste blog moeten zijn. Of in ieder geval mijn tweede. Maar ja. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.
Dus waarom een tweetalig blog? Er zijn tientallen blogs van mensen die al veel langer in de VS wonen dan ik, en die schrijven ook niet in het Engels. Dus waarom zou ik dat dan wel doen? Soms vraag ik me dat zelf ook af: waarom schrijf ik niet gewoon in een taal? Wat is daar nou zo moeilijk aan? Maar ja, als ik alleen in het Engels schrijf, dan vallen sommige lezers al meteen af (hallo oma!). En alleen in het Nederlands schrijven, dat zie ik ook niet echt zitten.

Gelukkig vind ik zelf dat ik een goed excuus heb: ik ben namelijk op jonge leeftijd naar het buitenland verhuisd, en heb vanaf dat moment jaren op een Amerikaanse school gezeten. Toen we weer terugkwamen in Nederland, heb ik met veel pijn en moeite (en heel veel "dt" fouten, en honderd vragen over het kofschip) twee jaar op een Nederlandse school gezeten, om toen weer naar de VS te vertrekken. En ondanks dat ik (voor het grootste deel) in Nederland gestudeerd heb, bleef Engels altijd op de voorgrond. Als ik boos werd, of emotioneel, of heel blij, dan kwam er vaak als eerste Engels uit, en dan pas Nederlands.

En sja, dan begin je een blog, en in welke taal doe je dat dan? In het Engels, want dat denk je de hele dag door? Of toch in het Nederlands, want ja, daar liggen je roots.
Sorry.
Wortels.
En daar komt ook meteen het tweede probleem om de hoek: ik vind zelf dat ik in het Engels heel anders schrijf dan in het Nederlands. Ik gebruik mijn Nederlandse blogs vaak om te mopperen. Of heel kortaf te schrijven. Of gewoon ouderwets te mekkeren. Nu kan ik in het Engels ook heel erg goed mopperen hoor. Ik bedoel, ik zou er eigenlijk een prijs voor moeten krijgen, zo goed kan ik het. Maar het is toch niet hetzelfde als in het Nederlands. Daar bestaat er zelfs een speciaal woord voor "zeiken". En dat kan alleen maar in het Nederlands. Niet dat alle Nederlandse bloggers zo zijn hoor, helemaal niet. Die zijn meestal heel opgeruimd en positief. Maar ik dus niet. Vraag mij om in het Nederlands te schrijven, en je krijgt een druilerige zondagmiddag. In het Engels zou ik er niet aan moeten denken om zo ongebreideld te chagrijnen, zonder er niet in ieder geval een puntje zelfspot aan toe te voegen. Alleen maar zeuren is in het Engels namelijk echt "not done". Dus vind ik mijn Engelse blogs vaak iets luchtiger, met iets meer spot, en soms met hele poetische verhandelingen over bloemen en bomen enzo waar vooral Steve dol op is (het verzoek "Can you write another country blog, about the flowers and your back porch" krijg ik minstens een keer per week).

En daar zit je dan. Met twee "writing voices". Eentje wat donkerder, en zeurderig, en de ander luchtig, maar analytischer. En welke is je "echte" stem? Ik wil echt geen zeurderige, mekkerende blogger zijn hoor. Of in ieder geval niet altijd. Maar soms ben ik het Engelse gebazel ook helemaal zat. En dus vandaar een tweetalig blog, en twee writing voices. En wie ben ik dan? Nou, om een geweldig cliche erin te gooien (wat eigenlijk helemaal niet mag, aldus mijn college, maar ja, ik zei toch dat er maar een beetje vanaf wist?), ik denk dat de waarheid ergens in het midden ligt. In ieder geval, dat hoop ik. Ik zal het eens navragen.