Een ode aan manlief

Vandaag ga ik eens niet zeuren. Niet over de plaats waar ik woon, mijn werk, manlief, de kinderen, of het klimaat hier. Gewoon niet. Vandaag wil ik u namelijk eindelijk eens vertellen over wat voor een geweldige man ik heb. Natuurlijk had ik dat al veel eerder moeten doen, maar ja, dat zeuren he? Dat komt eigenlijk altijd op de eerste plaats.

Maar vandaag dus niet. Want vandaag is manlief mijn held.

Het verhaal begint van het weekend. U moet weten dat wij vrijdag na een slopende autorit van 14 uur om negen 's avonds thuis aankwamen. Op zaterdag heb ik zo'n zes wassen gedaan, achtentwintig kilo jongenskleding gevouwen, zes volle droogtrommels opgeruimd, en de smurrie van het lekkende muggenspray-busje van al onze toiletspullen afgepoetst, tassen opgeborgen, rommel opgeruimd, en meerdere cadeaus gekocht voor verjarende familieleden. Op zondag was het tijd om het huis te poetsen. Mijn moeder komt namelijk volgende week, en die is netjes. Erg netjes. Echt waar. Doe mij keer tien, en je hebt iets dat in de buurt komt van mijn moeder. En dus ging ik als een razende roeland door onze badkamers, de huiskamer, en de keuken heen. Ondertussen maaide manlief het gras, verticuteerde alle struiken en bosjes, haalde honden op, kookte, deed booschappen, en repareerde de pomp van het zwembad.

Toen ik gisteren dus naar mijn werk ging, was ik dus in een redelijke zeurbui. En dat werd er niet echt beter op, toen ik tot de realisatie kwam dat ik niet alleen op woensdag naar Nederland zou vertrekken voor een congres, maar dat ik dus ook slechts twee dagen had om een presentatie in elkaar te zetten, en veertig student papers na te kijken, en twee discussies te moderaten, en een voorstel syllabus te schrijven, en dus al mijn koffers weer te pakken.

Tegen de tijd dat ik gisteren om half zeven thuis kwam, was het hele vakantie gevoel weg. Gewoon weg. Foetsie. Net alsof we nooit weg waren geweest.

En daar was manlief, mijn held. De eeuwig optimistische ridder op het witte paard. De man die alles kan.

Hij zag de donderwolk die doorging voor mijn gezicht, hoorde mijn relaas aan dat ik toch echt een nacht door moest werken omdat ik en een bak papers moest corrigeren, en al mijn strijkwerk voor dat congres nog moest doen, en wilde hardlopen, en belooft had om te koken, en de cavia kooi schoon te maken. En sprak toen de magische woorden; "What would like me to do?"

Natuurlijk geloofde ik hem niet. Want ik ben een zeurpiet. En ik ging dus gewoon door met mopperen over mijn drukke leven. En dus herhaalde hij van het engelengeduld het weer, "Honey, just tell me which chores you want me to do, and I will do them for you."

En dus heeft mijn persoonlijke engel gisteren gekookt, afgewassen, de keuken opgeruimd, al mijn strijkwerk gedaan, de caviakooi schoonmaakt, en het zwembad onder handen genomen. En had hij ook nog tijd over voor een schoudermassage terwijl ik achter mijn laptop zat.

En het flauwe hieraan? Manlief doet dit echt heel regelmatig. Tijdens finals, midterms, belangrijke deadlines, of vlak voor grote reizen. En het enige wat ik doe is klagen.

Dus vandaar geen klaagblog. Maar een ode aan manlief. Want zo iemand, daar wil je toch best wel een beschuitje mee eten, toch?