Zomaar een dag

Er zijn ontzettend veel dingen die ik leuk vind aaan andere blogs. Sommige zijn ontzettend grappig, anderen zijn heel herkenbaar, en weer anderen geven stof tot nadenken. En dan zijn er de blogs die eigenlijk het leukst zijn: de blogs die gaan over de dagelijkse beslommeringen van de schrijfster. Stiekem voel ik me altijd een beetje een voyeur, maar misschien dat dat het ook zo leuk maakt. Je voelt je echt onderdeel van iemands leven, en leeft helemaal mee met nieuwe banen, kinderen naar college, verhuizingen, en alle andere kleine dingen die een mens meemaakt. En goh, vraagt u dan, waarom doe je dat zelf dan niet? Als het zo ontzettend leuk is? Nou, lieve lezer, voornamelijk omdat mijn dagen allemaal zo ontzettend hetzelfde zijn, en daarover bloggen zou echt verschrikkelijk saai worden. Ik bedoel, wilt u echt weten waarover ik elke dag les geef/vergader/ praat met manlief en kinderen? Nee, dat dacht ik al.

Maar voor een keer dacht ik, kom, doe eens gek. Het is kerstvakantie, mijn dagen zijn allemaal anders, en dus zal ik u voor een keer eens meenemen in mijn enorm saaie bestaan :)

Om te beginnen was vannacht al anders dan anders. Ik werd om kwart over twee wakker, en kon niet meer in slaap komen. Na een half uur woelen, bedacht ik me in een keer dat vannacht de "lunar eclipse" was. En ach, ik was toch wakker, dus waarom niet even naar buiten om de rode maan te bekijken? Zo gezegd, zo gedaan, en zo stond ik om kwart voor drie in de achtertuin al blauwbekkend de oranje maan te bekijken. Het blijft toch een bijzonder verschijnsel, zo'n roodachtige maan. Helaas hielp het niet met het in slaap komen, en viel ik pas twee uur later, met het afgaan van manliefs wekker, in slaap. Pas om kwart voor acht werd ik weer wakker, ingeklemd tussen twee honden, die zich ons bed prinsheerlijk eigen hadden gemaakt nadat manlief vertrokken was.

Als ik vrij heb, dan is de ochtend mijn favoriete gedeelte van de dag. Gezellig de kerstverlichting aan, en dan met een kopje thee op de bank het nieuws kijken. Het klinkt vast uberburgerlijk, maar na maandenlang al staande een gehaast ontbijt naar binnen werken, is zo wakker worden echt een genot. Na een half uurtje Early Show kijken, bedacht ik me dat het eigenlijk wel een mooie tijd was om te gaan hardlopen. Vorige week kreeg ik tijdens het hardlopen in eens weer last van mijn knie, en ik wilde, voordat ik donderdag 13 mijl ga lopen, eerst even uitproberen hoe mijn knie het doet op de korte afstand. Nou, beste lezer (waaronder speciaal mijn fysio-vriendin), u kunt gerust zijn, mijn knie maakte het na 6 kilometer nog prima.

Na een snelle douche was het tijd om het lekkers voor de buren in te pakken. Voor het eerst dit jaar heb ik besloten om deel te nemen aan het Amerikaanse kerst ritueel van koekjes en ander lekkers uitdelen aan je buren. Gisteren heb ik dus niet alleen weer een berg koekjes gebakken, maar ook een of andere ingewikkelde upside-down-oats-raisins-chocolate-snack-cake, welke wonder boven wonder nog gelukt is ook. Vanochtend was het dus tijd om alle lekkernijnen in folie en tissue papier te verpakken, van een strik te voorzien, en in verschillende gift bags te stoppen. Geinspireerd door Zoe en Shelby, die buiten tegen de honden van de buren aan het blaffen zijn, besluit ik ook wat hondensnoepjes in folie en paper te verpakken voor de buren met honden. Ik voelde me een ware Suzy Homemaker toen alle gift bags af waren, en op het aanrecht stonden te pronken. U moet weten, dat ik eigenlijk nooit van dit soort sociale/huishoudelijke neigingen heb, en dat dus eigenlijk een best wel bijzonder moment was.

Na een "lick and a promise" schoonmaak sessie van de vloeren in ons huis, was het tijd om te lunchen. Manlief heeft van het weekend ongeveer vier liter chili gemaakt, en dus bestond mijn lunch uit een bakje chili met frito chips en kaas. Nadat ik jarenlang Chili niet lekker gevonden heb, vind ik dus echt een heerlijke maaltijd.

Na de lunch was het tijd om mijn haren weer eens in model te laten brengen, en daar zit ik dus momenteel te bloggen. Het grote voordeel van een moderne kapper - iedere klant heeft en macbook tot haar beschikking. Als ik hier klaar ben wil ik langs de CVS voor pasfoto's. De aanvraag voor Amerikaans staatsburgerschap is na een jaar op mijn bureau gelegen te hebben eindelijk af, en ik heb alleen nog twee pasfoto's nodig. En wat is nou een beter moment om die te laten nemen dan wanneer je net bij de kapper vandaan komt?

Vanavond gaan we naar vrienden van ons, waar een vervroegd kerstdiner gaan houden. Daarna gaan we met hen en wat kennissen van de kerk carroling (= kerstliedjes zingen) bij hen in de buurt. Ik heb denk ik al tien jaar niet gecarroled, en heb er erg zin in. Zelf ben ik namelijk gek op zingen, maar helaas de rest van de familie niet zo. En door te carrolen heb ik eindelijk een excuus om en plein public te zingen. Al met al krijgt de rest van de dag dus een heerlijk kerstig tintje. Bring it on, zou ik zeggen.