Stille studenten

Soms dan denk ik met weemoed terug aan die jaren dat ik in Nederland lesgaf. Jaren waarin ik vooral bezig was om mijn studenten aan het praten te krijgen. Voor de gelukkigen onder u die nog nooit voor een collegezaal hebben gestaan: Nederlandse studenten houden niet van interactie. Wel met elkaar hoor, dat is geen probleem. Nee, met de docent. Het liefst zitten ze dan ook vier of vijf rijen van achteren, te wachten totdat jij klaar bent met praten, zodat zij naar huis kunnen gaan.

Ik zeg met weemoed omdat ik soms enorm terugverlang naar die stille, nukkige studenten. Ze gaven dan wel nul op het rekest als je weer eens probeerde een discussie op gang te brengen, en gingen altijd steevast achterin de collegezaal zitten, maar ze waren altijd op tijd, stelden alleen relevante vragen, en trokken niet alles wat je zei in twijfel.

U begrijp, ik kom net uit een zwaar college.

Een college waarin ik voor het eerste in mijn hele onderwijscarriere iemand heb gevraagd te vetrekken. Nou ja, *kuch* heb verteld dat ze konden vertrekken. Ik schrok er zelf van, eigenlijk. Maar ja, het was wel terecht. Vond ik dan. De student natuurlijk niet. Maar ik vond de brutaliteit van deze student toch wel zo buiten alle acceptabele perken, dat ik geen andere uitweg zag. Alleen als je dan eenmaal de magische woorden hebt gezegd, dan kun je ze ook niet meer terugnemen. Want dat staat helemaal zo lullig. Dus toen kon de student vertrekken.

En nu zit ik hier een beetje beduusd te wezen. Want normaal ben ik helemaal niet van het confronteren. Ik maak grapjes, ben sarcastisch, ironisch, en wijs mensen kort en bondig terecht. Ik ben in ieder geval niet van al dit soort drama. Nou ja, was dus.

Gelukkig vertelde een collega van mij net dat zij de  betreffende student ook al een paar keer uit haar college heeft moeten zetten. Poehee. Ik ben in ieder geval niet de enige.