Ontsmettingsgevaar

Toen hier in Amerika de paniek omtrent de Mexicaanse griep (of de varkensgriep, zoals deze hier ietwat politiek correcter genoemd werd) opkwam, leek het wel alsof de hand ontsmetters niet aan te slepen waren. Op elke muur, naast elke deur, op ieder gangpad in de supermarkt kwam zo'n ding te staan. Ook hier op mijn werk verschenen van de ene op de andere dag honderden van die handige bakjes met handontsmetter. Naast elk klaslokaal, naast het snoep automaat, in elke toilet, werkelijk overal kwam je ze tegen. Voeg daar aan toe dat op alle WCs op de universiteit, de supermarkt, en de mall ook in een keer bordjes verschenen over hoe men de handen het beste schoon en proper kon houden, en u begrijpt: De gemiddelde Amerikaan had nog nooit schonere handjes gehad.

Alhoewel ik helemaal voor het niet ziek worden ben, ben ik zelf eigenlijk helemaal niet zo'n voorstander van al die ontsmettende middeltjes. Natuurlijk wil niemand iets engs oplopen, en al helemaal de Mexicaanse griep niet, maar ik ben zelf toch echt meer van het ouderwets handen wassen met zeep en water. En niet alleen omdat ik van al dat ontsmettingsmiddel enorm droge en gebarsten handen krijg, maar ook omdat ik (door mijn verpleegkunde-slash-moeder) opgevoed ben met het idee dat een beetje bacterieen juist goed voor je zijn. Krijg je een sterk immuunsysteem van enzo. En persoonlijk kan ik dat op geheel anecdotische basis dan ook helemaal beamen: ik ben namelijk nadat ik meerdere jaren in een studentenhuis gewoond heb, waarvan de keuken het best als een kwekerij voor allerlei nieuwe vormen van penicilline geclassificeerd kon worden, werkelijk nooit meer ziek geweest.

Dus ik gebruik handontsmetter alleen als er geen water en zeep in de buurt is, en lysol doekjes (doekjes met een bacterie-dodend middel) worden alleen ingezet wanneer alle andere middelen falen, of de Georgia clay weer eens bijzonder hardnekkig is.

Verder ben ik eigenlijk meer een voorstander van je omgeving schoon houden. Handen ontsmetten is harstikke leuk, maar heeft volgens mij weinig zin als je daarna de deur naar je klaslokaal openmaakt met een klink die sinds de opening van het gebouw niet meer is schoongemaakt. Je handen braaf een minuut lang wassen maakt weinig uit, lijkt mij, als je daarna een telefoon hoorn of een muis vaspakt die de schoonmaker in geen jaren heeft aangeraakt.

En daar zit het 'em nou net: dat gebeurt hier dus ook niet. Als ik mijn toetsenbord omkeer (en ja, dat doe ik regelmatig, ik heb namelijk een draadloos geval dat zo nu dan ge"reset" moet worden, met een knopje dat, jawel, op de onderkant zit), dan vallen er genoeg kruimels uit om een hele maaltijd van te maken. De telefoon ziet er smoezelig uit, en mijn, de stoflaag op mijn printer is zo dik dat-ie bijna op dieet kan. En voordat u nu collectief roept dat Amerikanen "dus" grote viezerikken zijn; dit is op geen enkele universiteit waar ik gewerkt of gestudeerd heb ooit anders geweest. Alle kantoren zijn altijd stoffig en een beetje smoezelig. De toiletten zijn om door een ringetje te halen, maar alle werkplekken zien er altijd uit alsof ze eens een goede poetsbeurt zouden kunnen gebruiken.

Dus eens in de zoveel tijd leen ik de lysol spray van het secretariaat en neem mijn kantoor onder handen. Dit tot groot vermaak van de collega's, want die kennen mij als de vrouw die nooit de handontsmetters in de hal gebruikt, nooit een flesje "hand sanitizer" te leen heeft, en in plaats daarvan liever naar het toilet loopt om haar handen te wassen, en die dan ook nog eens lyrisch kan debatteren over hoe slecht al die ontsmettingsmiddelen wel niet zijn.  Maar ja, als ik vingerafdrukken van studenten op mijn witte deur kan zien, dan weet ik dat het weer eens tijd wordt voor een kleine schoonmaakbeurt.


Dit is eigenlijk een heel lang verhaal om te vertellen dat ik vandaag mijn perforator liet vallen. U kent ze wel, van die handige dingen waarme je gaatjes in papier maakt, maar die helaas ook zo'n reservoir vol met uitgesneden rondjes hebben. Ik hoef u natuurlijk niet te vertellen dat mijn vloer nu bedekt is met confetti. En toen ik me afvroeg of ik morgen misschien onze stofzuiger mee naar het werk moest nemen om dat op te ruimen, besloot ik in een keer dat ik het hele "in een kantoor kijken en even een doekje zwaaien is schoonmaken" eigenlijk helemaal beu ben.  Ik heb thuis al werk zat om het huis toonbaar te houden, en ik heb er eigenlijk geen zin meer in om dat op mijn werk ook nog eens te moeten doen.

Ik bedoel, dat schoonmakers je spullen niet mogen verschuiven, dat snap ik. Maar mijn bureau is altijd opgeruimd aan het einde van de dag, en nog zit het onder het stof. Dat schoonmakers niet aan je computer mogen komen, snap ik ook. Maar waarom kunnen ze nou niet even mijn telefoon hoorn opppakken en afdoen met een doekje? Of even de deurklink afnemen? Als we hier binnen 48 uur vijfhonderd handontsmetters opgehangen krijgen, dan kunnen we ook best onze schoonmaakploeg leten hoe we een kantoor goed schoonmaken. Vind ik dan.

Noem me gerust een Truus de Mier, maar ik zou het toch wel erg fijn vinden als mijn werkplek qua reinheid iets meer in de buurt zou komen van mijn handen. Maar ja, daar ben ik vast de enige in.

Tuut-tuut-tuut-tuut.

p.s. En als iemand me zou kunnen vertellen hoe "hand sanitizer dispensers" in het Nederlands heetten, dan zou ik die persoon eeuwig dankbaar zijn, want zelfs Google wist het niet.