Vier jaar, vijf maanden, vijf dagen, en pak en beet vier uur. Dat is ongeveer hoe lang het heeft geduurd voordat het cynisme over mijn werk toesloeg. En nee, ik was niet eerder cynisch, echt niet. OK, ik schreef wellicht cynische stukjes over de hopeloosheid van sommige studenten en ondersteunend personeel, maar er school altijd ergens een sprankje hoop. Er was humor, zelfspot, of een onderliggend optimisme. En vanaf vandaag zo rond twaalf uur zal het nog hard werken worden om dat vast te houden.
Nu vraagt u zich misschien af of er is groots, meeslepends, monumentaals is gebeurd vandaag dat tot deze vaststelling heeft geleid, en, nee, helaas is dat niet het geval. Gisteren was ik weer begonnen, net als elke eerste week van Januari, met frisse tegenzin, maar stiekem ook wel weer flink wat enthousiasme over hoe ik dit semester de colleges zou veranderen. En vanochtend kwam het cynisme in een keer op zetten. Ik was bezig case studies uit te kiezen voor mijn filosofie college, en was hardop een beetje aan het mummelen, zo van "This one looks boring, oh, that one might be OK. Oh, I bet they'll love that one" (sorry, ik mummel altijd in het Engels, behalve wanneer ik droom over Nederlandse vrienden en familie, en dan mummel ik, volgens manlief, in het Nederlands).
Maar goed, zo was ik gezellig bezig, totdat uit het niets een luide stem in mijn hoofd het vrolijk gemummel overstemde met een donderend, "Ja, doe eens effe normaal, je denkt toch zeker niet dat die studenten van jou dan ook maar een van je case studies leuk gaan vinden he? Je krijgt weer net zoveel gezeur en gezever als vorig jaar. En het jaar daarvoor. En het jaar daarvoor, en daarvoor." Blijkbaar spreekt mijn cynische ik onvervalst Nederlands. Met een licht bekakt accent. Maar de stem was nog niet klaar; "Je weet precies hoe het gaat, "Oh, Dr. D., I couldn't do the case study, because my car broke down." "Oh Dr. D., I couldn't do that thing you assigned, it was JUST TOO HARD! Waarom doe je in hemelsnaam zoveel moeite?".
Sjips. De stem had gewoon gelijk.
Het hielp niet dat ik erna een telefoontje kreeg van onze secretaresse met de vrolijke mededeling dat omdat onze coordinator niet bereikbaar was (lees: hij had zichzelf nog een paar extra ongeoorloofde verlofdaagjes toebedeeld op een mooi, wit, zonnig strand), ik nu al zijn "advisees" zou krijgen, en of ik de vijf die bij hun kantoor stonden, even overnemen.
Oh ja, en ook hielp het telefoontje vijf minuten later niet, van een advisee van mijn coordinator die vroeg wat ze moest doen nu het computerprogramma waarmee je je voor je colleges inschreef eruit lag. En toen een telefoontje van een student die vandaag een formulier van A naar B moest hebben, maar pas Maandag op de uni zou zijn, en of ik dat dus even wilde doen. En toen een vraag van een student waar Professor H. toch was, en of ik wist waneer hij terug kwam, en of ik wist hoe zij hem kon bereiken, en of ik wist wat ze moest doen als Professor H. haar advisor was, en ze toch echt formulier Z nu door hem ondertekend moest hebben.
Meteen kreeg ik allerlei visioenen over hoe het semester weer zou verlopen. En hoe ik er weer allerlei komische blogjes over zou schrijven. En hoe ik weer elke avond doodmoe op de bank zou neervallen.
En op eens was daar het cynisme. En had ik er allemaal even niet zo'n zin meer in.
Dus nu heb ik een taakje voor mezelf, en voor u, mijn altijd geweldig optimistische lezers: Hoe krijg ik dat cynisme weer terug de doos* in? Want uiteraard heeft niemand iets aan een cynische Dr. D., ikzelf nogwel het minste. Alle adviezen zijn welkom.
*van Pandora wel te verstaan.
6 comments:
Oei, dat kon wel een lang semester worden. Laat jezelf niet als voetveeg gebruiken door maar alles wat je gevraagd wordt op te knappen. Iemand die zomaar vrij neemt terwijl jij het werk kan opknappen? Hoe kun je daar wat van zeggen?
Kijk eens naar die leuke ex-studenten van je, die hun droom o.a. dankzij jouw toewijding hebben kunnen waarmaken, en waar je nu best wel trots op bent. Volgens mij is dat de beste doos om het cynisme in te verpakken. Ach ja, voor een groot deel kan jouw inspanning een verloren moeite zijn, maar je doet het voor die pareltjes. En die zullen voor de rest van hun leven altijd dankbaar terugkijken naar die Dr.D, die hun het vuur aan de schenen heeft gelegd, die streng maar rechtvaardig was, zeer bekwaam in haar vak, en die hun heeft gebracht waar ze nu staan!
Toen ik je post las, zag ik je ineens zo zitten achter je bureau met het typische Hitchcock camera effect.
Gelijk de knop om en ervoor gaan. Ik heb gemerkt dat als je besluit een inspiratie te zijn en je ding te doen, en op die manier de keuze van het falen aan de ander laat, het makkelijker is te genieten van wat je doet.
Heel hard om jezelf lachen en daarna nog veel harder om je studenten. Elke dag een lijstje van dingen die je goed gedaan hebt/waar je trots op bent opschrijven. Op de bank ploffen. Altijd iets leuks hebben om naar toe te leven. Een keer doodserieus een onmogelijke opgave opgeven en DIE daarna als case study studiemethoden gebruiken (Ik wil best helpen :)Verrassing als schokeffect, een aanrader als je verandering beoogt. Je dag eens helemaal anders inrichten ter verfrissende verandering. Ook eens voor je laten zorgen door husband dear (die doet dat graag). Die paar toppers in je hoofd houden. En het goeie ouwe Nijmeegse, schouderophalende, ´da es´.
Zo herkenbaar! Wat Elke zegt: je richten op de welwillende studenten, de heimelijk geïnteresseerden en de anderen mild glimlachend tegemoet treden.
En wat de chaos betreft: lach erom en maak het niet tot jouw probleem.
Omhels uw cynisme.
Post a Comment