De eerste loodjes

De eerste week van colleges is bijna voorbij, en veel meer dan een zwak “joepie!”komt er op dit moment niet meer uit. Als ik morgen alvast meetel, dan heb ik 13 colleges gegegeven, zo’n pak en beet twintig studenten advies gegeven over hun “drop and add”, één vergadering bijgewoond, vijftien uur in de auto gezeten, en gemiddeld zes uur per nacht geslapen. Oh ja, en een de puppie getracht op te voeden. Maar afgezien van het feit dat de Red Bulls nu echt op zijn, en ik nog een dag moet werken, ga ik niet klagen. Ik heb volgens mij enorme wallen onder mijn ogen, en mijn haar heeft ook wel eens betere dagen gekend, maar het gevoel om weer helemaal terug te zijn is geweldig.

Zo heb ik weer ruim drie uur de tijd om naar (on)zinnige nieuws achtergronden te luisteren op NPR. Zo ben ik dus weer helemaal bij wat betreft de geschiedenis van de Praagse Lente, de grant die een medical college in Georgia binnen heeft gehaald, en Obama’s laatste uitspraken. Ook kan ik eindelijk weer zien hoe het katoen in de velden langs de weg gegroeid is. Ook zijn enkele schuurtjes nu echt veranderd in “shacks”, terwijl sommige shacks van vorig jaar echt helemaal ingestort of soms zelfs verdwenen zijn. Tot mijn grote vreugde staat Bryce’s BBQ shack er ook nog steeds, compleet met drie enorme grills voor de deur. En dit jaar ga ik echt een keer ribs op halen om mee naar huis te nemen.

Ook zijn de studenten nog voor geen steek veranderd. Gelukkig. Ze komen er nog steeds op het laatste moment achter dat ze zich nog “even” moeten inschrijven voor een bepaald vak, en vergeten het meteen wanneer ik een quiz ovr de syllabus aankondig. Ze mopperen nog steeds als ik uitleg dat ze echt twee papers voor mijn vak moeten schrijven, en spelen het in de eerste week al klaar om te laat te komen. Ook zijn er nog altijd de studenten die je komen vertellen over hun grote plannen; terwijl anderen je vol trots komen vertellen dat ze al een baan hebben terwijl ze nog niet afgestudeerd zijn. Ook zijn er weer freshmen die het allemaal maar heel erg eng vinden, en om de haverklap langskomen voor advies over computers, bijbaantjes, en wat te doen als een docent om een “personal essay” vraagt. En vandaag nam een student van mij onverwachts een vriendin mee naar een van mijn colleges. Achteraf vertelde ze dat het meisje op haar 16^e met school gestopt was, en nu helemaal geen zin meer had om ooit nog terug te gaan. Mijn student wilde haar overtuigen dat studeren toch ook heel leuk kon zijn, en had haar dus meegenomen om een van mijn lessen bij te wonen. Het meisje had het geweldig gevonden. Op zulk soort momenten, die altijd net plaatsvinden wanneer ik zo moe ben dat ik bijna de trap naar mijn kantoor niet meer op kom, herinner ik me altijd weer waarom ik lesgeef.

Kortom, ondanks de wallen, het huishouden dat nu echt achterloopt, en het feit dat ik van het weekend zeker twaalf uur wil slapen, is het goed om weer terug te zijn.