De Nederlandse Club

De laatste week is een week van "firsts" geweest, zoals ze dat hier in de VS zo mooi kunnen zeggen. Eerst breek ik al mijn eigen regels door online Nederlandse spullen te bestellen. Blijkbaar was dat niet genoeg om mijn behoefte aan alles Nederlands te stillen, want maandag ben ik ook nog eens voor het eerst naar een ontmoetingsavondje met Nederlandse vrouwen uit mijn stad geweest. Belachelijk. Nou ja, niet dat er iets mis is met Nederlandse clubjes hoor. Helemaal niet. Het is alleen niks voor mij. Nou ja, was, dus.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nogal wat vooroordelen heb tegenover Nederlandse clubjes. Of eigenlijk, tegen alle soorten clubjes. Breiclubjes, hardloopclubjes, scrapbookclubjes, bowlingclubjes, wandelclubjes, caravan clubjes, het is allemaal niet aan mij besteedt. Helemaal als er t-shirts of bij elkaar passende outfits bij komen kijken. Brrr. Niet dat ik nou een asociale einzelganger ben, nee hoor. In tegendeel zelfs. Bel me op, spreek met me af, ga mee hardlopen, of samen punniken, of foto's inplakken, ik ben er voor. Breng jij de koekjes dan zorg ik voor de thee. Ik hou er gewoon niet van wanneer je in verband iets doet met mensen met wie je anders echt niet door een deur zou kunnen. En soms doe ik dat wel hoor. Zo erg ben ik nou ook weer niet. Spouse's groups, etentjes met mensen van het werk, vrijwilligerswerk voor de chapel, ik doe het allemaal braaf. Maar meer dan dat, nee. En een Nederlandse club is al helemaal niks voor mij.

Bij het woord 'Nederlandse club' krijg ik altijd al van die rare beelden. Van die sjoelbakkende, sinterklaas vierende, Oilily dragende oudere expats die maandelijks samen komen in Atlanta. Of van die Nederlandse clubjes waar mijn moeder vroeger nog wel eens met frisse tegenzin heen ging, waarbij vrouwen met een enorme aardappel in de keel om 11 uur 's ochtends aan de sherry ging want "kind, dat is gewoon reuze gezellig!". Dus nee, dat soort clubjes zijn niet aan mij besteedt.

Maar ja, soms dan rol je per ongeluk ergens in. En dan blijkt het nog best wel leuk te zijn. En dus moet je al je woorden weer opeten, om nog zo'n leuk Amerikaans gezegde te gebruiken. Het begon allemaal met een toevalige ontmoeting bij ons in de stad. Op Konningedag ook nog eens. Manlief en ik waren even winkelen, en net toen we in de auto wilde stappen, zag hij een Nederlands nummerbord op een auto naast ons.

Het erna volgende gesprek ging ongeveer zo:
"Look honey, a Dutch plate."
"Sure."
"No really! A Dutch tag, look!"
"Oh. Well, it's probably someone from Volkel."
"No, look, there's the lady who drove it, she's wearing an orange shirt, she has to be Dutch."
"No, she's not. Orange is just a popular color"
"Would you just go after her already?!"

Dus ik er op een drafje achteraan, en jawel, Jeanine was Hollands. Nou ja, Limburgs, dus ze was Nederlands. En laat zij nou elke maand op een maandag avond met zes andere Nederlandse dames afspreken om koffie te drinken. En dus wat gebeurde er? Juist. Dixiechick werd ook uitgenodigd. En zo begaf ik mij afgelopen maandag avond met prachtige southern directions (na de school links, daar staat een grote schuur, dan bij de grote groene truck rechts..) naar het huis van Yolanda. En alhoewel ik manlief had toegezegd met een uurtje thuis te zijn, kon ik me moeite drie uur later dwingen om op te staan. Het was namelijk, tot mijn grote verbazing, echt heel erg gezellig. En dat was niet omdat er stroopwafels waren. Of echte Nederlandse koffie. Nee. Het was gewoon leuk om weer even Nederlands te babbelen. En onze Amerikaanse mannen te vergelijken.

Dus. Ondanks al mijn vooroordelen ben ik nu toch lid van "het" Nederlandse clubje bij ons in de stad. Je herkent ons aan de Nederlandse nummerborden voorop de auto's, de NL stickers achterop, of in mijn geval, een koe met "I love holland" kussentje aan het achterraam. Het moet niet gekker worden. Wees gerust, als er t-shirts komen, ik doe er niet aan mee.