...En ik is klein

...En dat is niet eerlijk!

Vroeger was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht. Nooit zou ik dat willen. En al helemaal niet doen. Ik keek wel uit. Als tien-jarige wist ik het al redelijk zeker; ik ging nooit trouwen, en wilde al helemaal geen kinderen. Ik zou naar Harvard gaan, rechten studeren, en een carriere-vrouw worden. En man en kinderen paste niet in dat plaatje.

En ondanks dat ik snel doorhad dat Harvard het niet helemaal was voor mij, was ik tot midden twintig er nog redelijk van overtuigd dat mijn tien-jarige ik gelijk zou krijgen. Ik had geen man, geen kinderen, en was druk bezig carriere te maken. Maar ja, toen ontmoette ik manlief. En met manlief kreeg ik drie voor de prijs van een: hij had namelijk al twee kinderen. Voor diegene onder jullie die zich al ruim anderhalf jaar afvragen hoe dat nou zit met die kinderen van mij, daar is het antwoord: "mijn" jongens zijn niet officieel "van mij". Onofficieel zijn ze dat natuurlijk wel, maar als het aankomt op de vraag bij de dokter of ik hun "biological mother"ben, dan is het antwoord altijd nee. Maar zo voelt het niet. En weet u, soms doe ik gewoon alsof ik wel hun moeder ben, ten slotte, als je twee jongens regelmatig naar muziekles, school, en het lokale zwembad brengt, hun verhalen over school aanhoort, ze helpt met huiswerk, en kleding uitkiezen voor een dance op school, ze Nederlands leert, en ze verzorgt als ze ziek zijn, dan zijn ze toch wel een beetje van jou. Ook al ben je dan een wicked stepmother.

En zo ontpopte de carriere-vrouw zich tot ware moederkloek, die graag koekjes bakt, een expert is in de laatste computer spelletjes, haar hand niet omdraait voor een bloedneus, een snotneus, of een enorme valpartij, en die stiekem toch begint te dromen over kinderen die wel echt van haar zijn. Kinderen die haar neus hebben en manliefs ogen. Kinderen die haar "mama" noemen. Die geen trekjes hebben van iemand die ze ampert kent. Die met kleine onhandige beentjes door het huis heen stampen, de hond aan haar staart trekken, en al mama's boeken uit de boekenkast trekt. Een kindje dat misschien wel net zo graag leest als ik dat deed. Of die een surfer wil worden, net als papa dat vroeger was. Een kindje dat twee paspoorten heeft, dat je een sul gaat vinden als het een tiener wordt, en wiens doel in het leven is je om te laten komen in hun vuile was. Zo'n kindje wilde ik.

Wilde.
Ja, wilde.
Want na bijna een jaar gesoebat, hebben we vandaag te horen gekregen dat dat kindje van ons niet veel meer zal zijn dan een droom. Wij kunnen samen namelijk geen kinderen krijgen.

Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik dit blog niet persoonlijk zou maken. Ik zou het gezellig op de vlakte houden over het leven in het zuiden. Maar op dit moment kan dat hele stomme zuiden me gestolen worden. Hoe moet dat nu met dat kindje van mij dat mijn boekenkast zou slopen? Hoe moet dat nou met mijn neus en papa's ogen? En onze zorgvuldig uitgekozen namen? Het is niet eerlijk.

Een voordeel is er: ik zal nooit hoeven ophouden met triathlons doen.
World championship, here I come!
Of zo.