Het huis met een deuk

Sinds gisteravond heeft ons huis er weer een deuk bij. En dat is deze keer eens niet de schuld vande kinderen, of de honden, maar van mij. Ik moest zonodig met een stoel uit de keuken door onze hal lopen, en zag niet dat ik wel heel dicht langs ons net bijgestipte muurtje kwam. Toen de hal een uiteraard totaal onverwachte bocht naar rechts maakte, ging de stoel dus rechtdoor, en knalde met een indrukwekkende "bonk" tegen de hoek van de muur aan. En jawel, er zit nu dus een deuk precies op de hoek van de muur. En normaal kan ik alle dutsen en strepen en deuken in onze muren zelf maken, maar hoekjes, dat lukt me niet zo mooi. En dus moest ik aan manlief gaan vertellen wat er gebeurd was. En wachten totdat hij eens tijd wil maken om dat stukje muur weer eens mooi recht te plamuren.

Ondanks alle verhuizingen, zijn er weining dingen veranderd tussen manlief en mij. Hij kookt nog steeds, en ik doe nog steeds de afwas. Ook doet hij nog steeds de boodschappen, en ga ik er op uit voor de kleine errands. Maar wat betreft reparaties aan het huis is er wel heel wat veranderd sinds we ons eigen huis hebben. Want discussies over het mooi plamuren van een hoekje, heb ik nog nooit met hem gehad. En eigenlijk met niemand in Europa. In Duitsland is ons hele huisraad twee keer door het hele huis geweest (een keer erin, en u raad het al, een keer eruit), en geloof me, dat was met de nodige ongelukken, en er was geen kras te zien. Hetzelfde geldt voor Nederland en Frankrijk. Een heel stuk leer zijn van ons bankstel afgeschraapt door de lompe verhuizers, maar op de muur was geen krasje te zien. En voordat u nou allemaal "oh wat erg!" gaat roepen, ik was allang blij dat er eindelijk een excuus was om dat oerlelijke bankstel bij het oud vuil te zetten. Maar goed, feit is wel dat hier de muur het verliest van je bankstel, en niet andersom. Maar, het helpt natuurlijk dat alle huizen in Europa van baksteen zijn. Daar kan geen houten stoel tegenop natuurlijk. En zelfs als je geen baksteen binnen in je huis hebt, dan heb je nog stucwerk. En soms zit daar zelfs nog behang op. En alhoewel dat natuurlijk net zo onderhevig is aan creatieve kindercreaties, zijn deuken en dutsen toch echt een veel minder groot probleem.

Voor het geval u het nog niet wist, Amerikaanse huizen zijn van hout. Er wordt een "frame" neergezet; een soort raamwerk van hout, en daar wordt isolatie materiaal ingestopt, en dan worden er aan de binnenkant platen tegen aangezet. Die platen ("drywall" of "sheetrock" genaamd) worden dan geverfd, en klaar. Afgezien van de deuken is dat natuurlijk ideaal. Nooit meer lelijk donker banksteen in je huis. Vind je de kleur van je muur niet mooi? Dan hoef je alleen maar een nieuwe pot verf erop te smijten, en klaar. Niks stucwerker bellen, gewoon zelfs naar de Gamma. Nou ja, de Lowe's dan. Heeft je jongste hond last van haar inkomende tanden en heeft ze een flink stuk van de onderkant van de trim om de doorgang naar de keuken kapot geknaagt? Dan is er geen reden om je kwaad te maken, door het huis te stampvoeten, en berekeningen te maken over hoeveel het gaat kosten om de hele trim en de daaraan vastzittende chair rail te repareren. Nee joh. Je vraagt manlief om met een potje woodfiller de weggeknaagte stukjes weer op te vullen, je laat het drogen, doet er een likje verf over heen, en voila. Je trim is weer als nieuw.

Amerikaanse huizen zijn dus misschien wel wat kwetsbaarder voor kinderen, honden, en dixiechicks die niet opletten, maar ze zijn ook weer lekker snel te repareren. Ik zou echt niet weten hoe ik een scheur in het stucwerk moet maken, maar geef me een potje woodfiller, en ik repareer alle deukjes, knaagacties, en andere oneffenheden. Behalve het plamuren van rechte hoeken dus. Daar vervalt de emancipatie, en heb ik manlief toch echt nodig. Nou ja. Je kan niet alles hebben.