Tsja..

En daar zit je dan. Zoals mijn broer zou zeggen, met je goede gedrag. De tentamens zijn nagekeken, de cijfers zijn ingevoerd in banner en braaf ingeleverd op het secretariaat, en de lessen voor volgend semester zijn allemaal aangepast, veranderd, en staan uitgeprint in nette mappen in de kast. En dus zit je de dag voor commencement thuis. Tsja, en wat moet je dan doen. Je bent zo gewend aan het van hot naar her rennen dat je het nu even niet meer weet.

Satomi is er, dus een flinke poets-sessie is niet nodig. De kerstcadeaus zijn ook al gekocht en ingepakt. Iedereen is naar school, of op het werk, of ligt te slapen in hun crate. Alle Nederlandse kennissen, vrienden, en familie is ook nog aan het werk, dus even bellen met Nederland zit er ook niet in. En dus zit ik hier een beetje voor me uit te koekeloeren. En het is niet alsof dit iets nieuws is. Nee hoor, elk semester is er zo'n dag als deze. Een dag dat je in keer van de achterlijke drukte in het niets stort. En dan niet zo goed weet wat je met jezelf aanmoet. Je zou denken dat ik er ondertussen al een oplossing voor heb. Maar niet dus.

Misschien moet ik het hele niksdoen maar eens omarmen. "Embrace the nothingness". Juist. Dat kan ook. Of ik kan ons checkbook eens gaan balancen en de hele administratie op orde brengen. Dat zou kunnen. Of niet. Misschien moet ik daar maar eens over na gaan denken.