Een klein stukje Nederland

Vorige week had ik er het al over, maar het is deze week dus officieel "International Education Week". Buitenlandse faculty wordt aangemoedigd om vooral in traditioneel kostuum naar het werk te gaan, en er worden de hele week allerlei activiteiten georganiseerd, van panels, tot luncheons met speakers, vertoningen van films, en zoals vandaag, de "Cultural explosion", oftwel, een internationale fair.

Maanden geleden was ik al gestrikt om als enige Nederlander op de campus op deze fair een stand te doen, en dus, stond ik afgelopen zondag een trifold over Nederland in elkaar te knutselen. En ik moet u zeggen, ik heb echt mijn roeping gemist. Want die trifold is nog best wel gelukt. Met een beetje hulp van een vriendin in het word processing center had ik foto's van tulpen, molens, landschappen, het koningshuis, een aantal steden, en enorme kaart en het wapen van Nederland geregeld, en dat tezamen met rood constructie papier, schaar, lijm, en wat geweldige interessant feiten over Nederland ("The Netherlands consists of 12 provinces", "The Netherlands is a constitutional monarchy") is het een best wel aardige productie geworden. Als ik niet dood en dood moe zou worden van gillende zeven-jarigen, zou ik best wel een leuke juf zijn. Of in ieder geval eentje met mooie posters aan de muur.

Maar goed, de afgelopen dagen heb ik tussen de bedrijven door het huis afgestruind op zoek naar allerlei "typische" Nederlandse dingen en zo vertrok ik vanochtend gewapend met klompen, een Delfts blauwe vaas, een Delfts blauw bordje, de Nederlandse vlag, een slinger met stoffen vlaggetjes, een paar blikken, een oud leesboekje, mijn Nederlandse kostuum, en de nieuwste Bosatlas naar mijn werk. Met een beetje kunst en vliegwerk stond mijn standje als eerste in een nog lege gymzaal in elkaar, en vertrok ik om les te geven. En toen ik terug kwam, stond ik natuurlijk tussen de twee koelste landen, India en Nigeria. Landen waar ze mooie sieraden en kleding aan hebben, prachtig beeldhouwwerk kunnen laten zien, en exotisch eten hebben waar mijn stroopwafels niet echt aan konden tippen. En dan nog vroegen twee prachtige dames in een sari waarom ik mijn kostuum niet aan had, maar aan de muur achter mij had hangen. Ik heb maar vriendelijk gelacht, en mijn mening dat ik met dat kostuum werkelijk al mijn geloofwaardigheid als professor kwijt zou zijn, voor me gehouden.

Maar goed, het was een daverend succes. Werkelijk waar. Ik ben door drie zakken stroopwafels heen gegaan, heb honderden mensen langs mijn tafeltje zien gaan, tientallen keren uitgelegd dat klompen niet echt meer gedragen worden, en ben geinterviewd door het lokale televisie station (en joh, wat was ik blij dat mijn kostuum niet aan had). Toen we moesten afbreken vond ik het bijna zonde om mijn kleine stukje Nederland op te moeten bergen.

En toen pas bedacht ik me; dit is net zoals vroeger. Toen we in het buitenland woonden, en op onze internationale school elk jaar een internationale fair hielden. Elk jaar stonden we daar met ons Nederlandse standje. We verkochten erwtensoep, of mosselen, of stroopwafels. En er stond altijd iemand in traditioneel kostuum. En het was elk jaar even leuk. Net zoals deze cultural explosion. Dus eerlijk gezegd denk ik dat ik dit volgend jaar gewoon weer doe. Voor old time's sake.