Retro-expatriot

Denkend aan Holland besefte ik me vorige week in een keer dat ik geen idee meer had welke partijen er momenteel in de coalitie zitten. Ik kon met moeite nog net bedenken dat Balkenende de minister-president was (na enige twijfel of het toch niet Wouter Bos was), maar verder kwam ik niet. Ook heb ik eerlijk gezegd geen idee hoeveel medailles Nederland heeft gewonnen in de Olympische Spelen, en als ik op de website van de Volkskrant iets lees over Holleeder, moet ik heel goed nadenken wie dat ook al weer was. Voor iemand die het dagelijks nieuws op de voet volgt, is dit een schrikbarende ontwikkeling.

En het is niet alleen mijn kennis over het Nederlandse nieuws dat minder wordt. Ik merk ook dat ik steeds beter zonder typische Nederlandse dingen zoals lekkere jonge kaas, appelstroop, en drop kan. Ik heb al weken geen appelstroop meer op, terwijl het toch echt in de kast staat, en alhoewel mijn dropvoorraad al op is, loopt het water niet eens in mijn mond als ik er nu aan denk. Ook al weer zoiets vreemds

Nederlandse tijdschriften vind ik nog steeds erg leuk, maar ik merk steeds meer dat heel veel dingen me niet meer aanspreken. Soms omdat ik de mensen gewoon niet ken (het “wie is dat nou weer?!” gevoel), en soms omdat ik, met mijn vast al lichtelijk ver-Amerikaanse geest, de onderwerpen niet meer interessant vind. Ik bedoel, noem me conservatief, maar waarom zouden viva-lezeressen alles willen weten over de ins en outs van een scheiding? En Nederlandse televisie heb ik al maanden niet meer gekeken. Ik voel me soms net een buitenaards wezen als ik een satirisch programma kijk waar ik vroeger altijd gek op was, en er nu de helft niet meer van snap.

Aan de andere kant kan ik enorm genieten van programma’s die ik vroeger keek. Zo heb ik me van de zomer vermaakt met een DVD van “Thomas en Senior”, en zou ik ook echt heel graag “De Zevensprong” nog een keer zien. Ook Nederlandse muziek uit die tijd spreekt me opeens veel meer aan. Zo heb ik hele autoritten lang uit volle borst zitten meezingen met een CD van Willeke Alberti , en sinds kort wil ik ook nog een CD met allemaal Nederlandse eurosongfestival liedjes. Misschien is het gewoon een kwestie van slechte smaak, maar als ik me bedenk dat ik in Nederland moest ik niks van die muziek hebben, terwijl ik nu soms onbewust “waar blijft die tijd” aan het zingen ben, dan weet ik het niet hoor.

En het is ook niet alsof ik me niet meer verbonden voel met Nederland. Ik heb een “I love Holland” koe-kussentje (compleet met “boe” geluiden) in mijn auto hangen, op de koelkast hangen meerdere molen- en klomp-magneetjes, mijn theezakjes houder is Delfts blauw en de klok heeft een schildering van (alweer) Nederlandse koe in een Nederlandse landschap erop. Allemaal dingen waarmee ik in Nederland niet doodgevonden zou willen worden.

Gelukkig heb ik ondertussen heel goed door wat er aan de hand is. Ik ben geen buitenaards wezen, en ook lijd ik niet aan een of andere gecompliceerde vorm van Alzheimer. Ik ben gewoon een retro-expatriot aan het worden. Dat zijn mensen die niet meer in hun eigen land wonen, er ondertussen steeds minder vanaf weten (hoezo inburgeringscursus?), maar wiens liefde voor dat zelfde land alleen maar toeneemt. Vroeger associeerde ik dit altijd met de wat oudere mensen met permanentjes die ik altijd tegenkwam op konninginedag borrels op het consulaat. Ze droegen allemaal oranje strikjes in hun revers, luisterden naar de Wereldomroep, maar als je ze vroeg wie er nu in de Top 40 stond, of wie de meest populaire Nederlandse cabaretier was, dan begonnen ze over Heintje Davis en Toon Hermans. Maar nu heb ik door dat ook frisse vlotte mensen zoals ik hieraan ten prooi kunnen vallen. Ik heb dan wel geen permanentje, en ook ben ik niet echt bekent met Heintje Davis, maar ik lees wel de wereldexpat website, en ben dol op Royalty bladen. En ik zie mezelf echt over twintig jaar op 30 April op een of ander consulaat ergens staan, oranjebitter in de hand, kek oranje hoedje op, terwijl ik vrolijk het Wilhelmus meezing met een rollende “r” en “Lang leve de Koningin!” roep. Oh nee, want we hebben dan een koning. Maar ja, dat doet er eigenlijk niet toe. Liefde komt uit het hart, niet uit het verstand.