Amerika is een groot land. Dat weet u natuurlijk allemaal al jaren. Maar wist u bijvoorbeeld dat maar 30% van de Amerikaanse bevolking een paspoort bezit? Voor iemand uit een landje waar je in drie uur doorheen rijdt is dat natuurlijk schokkend. Want wat als je nou even in Duitsland wil gaan winkelen? Of in een gek moment op de trein springt naar London, of Parijs, of Praag? Maar ja, dat kan hier dus niet. Als wij in een spontaan moment in de auto willen springen om naar het buitenland te rijden, dan zijn we, zo gok ik, toch zeker wel een uurtje of 16 onderweg. Misschien wel langer zelfs. Dus daar is helemaal niks spontaans aan. Dat vereist planning, kaarten, de honden in een pension, en minstens een week vrij.
Natuurlijk is het erg stoer om te kunnen roepen dat je in een land woont dat zo groot is dat je eigenlijk geen paspoort nodig hebt om je te vermaken. Niet alleen omdat het leuk is om iets te hebben dat groter is dan die van iemand anders, maar ook omdat het gewoon heel erg koel is om en woestijnen, en palmbomen, en bergen, en watervallen, en zee, en maisvelden, en grote steden in een land te hebben.
Maar soms zijn die afstanden eigenlijk helemaal niet leuk. In vergelijking met andere Amerikanen waren manlief en ik altijd erg "gezegend"(om in de lokale cultuur te blijven), omdat zijn zus en zijn ouders op zo'n zes uur rijden van ons woonden. Maar sinds een maand of wat zijn manliefs ouders verhuisd. En nu wonen ze dus 14 uur rijden bij ons vandaan. Veertien uur! Voor de meeste van u betekent dat een tripje naar Zuid-Frankrijk, Italie, of ergens in Scandinavie, of een of ander exotisch oord. Hier betekent dat dus dat je ergens midden in Amish country in Ohio uitkomt. Juist. Niet sexy, en dus ook helemaal niet leuk. Want in plaats van dat we zo nu en dan een weekendje langs kunnn komen, moeten we nu hele vakanties naar de schoonouders plannen. Ze zijn met de kerst hier geweest, en toen ze gisteren vertrokken was het wel heel raar om te weten dat we pas in de zomer weer tijd hebben om ze te zien.
En dan zijn we eigenlijk nog best wel "gezegend", want ze wonen ten minste nog aan deze kant van de Mississippi. Ze hadden, zoals de ouders van vrienden van ons, ook in Alaska kunnen wonen, of in Maine, of in Utah. Maar dan nog. Soms dan wilde ik echt dat Amerika ook een landje was van drie uur lang en twee uur breed. Dan konden we lekker bij elkaar op de koffie. Gezellig.
4 comments:
Oooh, als het nog aan deze kant van de Mississippi is...dan wel relatief noordelijk, vrees ik?
Maar 16 uur is niks, dagje doortuffen, klaar! :->
Ja, die afstanden, je raakt er wel aan gewend, maar ik vind die kilometervretende ritten op de interstates slopend. En lekker de tijd nemen en onderweg eens wat bekijken doen we nooit, want dat doet af aan de beperkte tijd, die we met onze (schoon)vader, broer of zussen kunnen doorbrengen.
Soms is het helemaal niet leuk.
Wij zitten precies tussen onze families in, in Californie en Nederland. Wat bezielt ons eigenlijk om hier te blijven.
Ja als wij aan Amerikanen vertellen dat wij 2,5 uur van de kust wonen, zeggen de meesten, oh dat is mooi. Heb het een Nederlander nog nooit hetzelfde horen zeggen ;-)
Post a Comment