Over Brinta, drop, en terrasjes

Terwijl ik op een student wacht, die alweer te laat is voor een afspraak, wilde ik toch nog even een stukje in het Nederlands krabbelen. Mijn broer belde vanmiddag tijdens de lunch, en daardoor kreeg ik de smaak voor het Nederlands weer te pakken!

Zoals ik al eerder schreef, heb ik een lange reistijd naar mijn werk. Naast luisteren naar de radio en telefoneren (ja mam, met bluetooth dus handsfree hoor! :)), heb ik ook veel tijd om na te denken. En vanochtend zat ik te denken wat ik nu, naast familie, echt mis uit Nederland.
Natuurlijk was "drop" het eerste dat in me opkwam. Ik ben een enorme snoepkont, en ik mis de Jamin echt enorm. De bakken met tikkels, met die bruine boerderijdrop, met dubbelzout...hhmmm.. Ik weet dat je deze ook online kan bestellen, maar kieskeurig dat ik ben, zijn het nooit de goede dropjes. Daarnaast ben ik ook nog eens een zuinigerd die meer dan een paar dollar voor een pondspak drop al snel te veel vindt:)
En Brinta. Vroeger toen ik klein was, was er een reclame op TV van een man die eerst een bod brinta at, en toen ging hardlopen. Ik zou bijna gaan roepen dat televisie dus wel effect heeft, want afgezien van het feit dat ik geen man ben, kan ik werkelijk zeggen dat ik de verwezelijking ben van dat spotje. Zonder brinta begint mijn ochtend gewoon niet goed. Ik moet namelijk een stevig ontbijt hebben, dus dan vallen cereal al af, maar kauwen is echt teveel moeite. Dus vandaar de Brinta.
Oh ja, en laat ik de pakjes Conimex niet vergeten. Godzijdank hebben we een hele gevarieerde commissary die zo nu en dan Conimex producten heeft, en die ik dan meteen per dozijn insla.

Maar goed, dit zijn allemaal producten, dingen waar je zonder kan leren leven. Als ik een poos geen drop heb gehad (zoals nu), dan mis ik het bijna niet meer; ook al krijg ik er wel weer zin in door al dit schrijven. En voor dingen zoals Brinta en Conimex zijn vervangers te vinden. Zo las ik laatst dat Cream of Wheat een soort Bambix lijkte zijn (ook goed). En ook al passeerden deze producten zeker als eerste mijn gedachten, wat toch vooral in mij op kwam waren dingen die je hier in het zuiden in ieder geval nooit echt zult vinden. Dingen die ik, misschien, wel altijd zal blijven missen. Ook al hoop ik van niet natuurlijk.
Het kunnen fietsen of lopen naar de stad bijvoorbeeld. En dan bedoel ik niet naar een shopping plaza of strip mall, maar echt naar "de stad", waar je dan al lopend bij -alle- winkels kan komen. Hier moet je toch altijd weer de auto in, en dat vind ik toch veel meer moeite dan even op de fiets springen (ook al zal menig Amerikaan het vast met mij oneens zijn).
Afspreken met mensen in de stad is ook zoiets. Ik heb hier nog nooit met een vriendin in de Target of de BX afgesproken. Het is gewoon niet zo gezellig om samen door de gangen van de lokale Walmart te struinen als het is om door een straat met winkels en bomen en buitenlucht te banjeren. Ik weet dat steden zoals Boston en Georgetown dit wel hebben, en heel soms ben ik daar ook wel een beetje jaloers op.
Wat ze hier ook bijna niet kennen is buiten zitten bij een restaurant of een coffeehouse. Wij hebben laatst ontdekt dat een Starbucks een waar terras heeft, en dat ook de lokale Moe's een buiten eetgelegenheid aanbiedt. Meteen een reden voor mij om daar naar toe te willen. Ik vind persoonlijk dat er weinig dingen heerlijker zijn dan op een terrasje zitten en dan de wereld aan je voorbij zien gaan. Ik snap dat het hier in de zinderende zomerhitte eigenlijk niet te doen is, maar zoals nu zou het ideaal zijn. Maar de restaurants die het doen zijn op een hand te tellen. En als je dan buiten gaat zitten, dan word je toch wel drie keer gevraagd of je niet liever naar binnen wilt, want daar is de AC aan. Buitenzitten dat doen ze hier blijkbaar liever niet. Manlief en ik trekken ook altijd de aandacht van de hele buurt als wij op zaterdag avond lekker buiten in de voortuin gaan zitten. Glaasje wijn er bij, en onze avond kan niet meer stuk. Mensen komen allemaal langs om te kletsen, maar erbij zitten, dat doen ze niet. Misschien als we maar lang genoeg volhouden, dat ze vanzelf wel overstag gaan.

In Europa stond ik er eigenlijk nooit zo bij stil dat dit zo'n vast onderdeel was van mijn leven. Lekker rode wangen van het fietsen, of in het prille lentezonnetje op een terras zitten. Het zijn dingen die ik hier waarschijnlijk met moeite zal vinden. En soms, heel soms, word je daar een beetje melancholisch van.