Wat doe ik aan vandaag?

Dat Amerika het land van de extremen is, daar zijn we het denk ik wel over eens. Het klimaat, de natuur, de mensen, misschien zelfs de politiek; dit land heeft werkelijk vanalles wat. Ik ben zelf ondertussen van mening dat we "kleding"ook prima aan dit lijstje toe kunnen voegen. Sinds ik in het zuiden woon begin ik langzaam van mening te worden dat op het gebied van kleding, sommige Amerikanen (en ik ondertussen eigenlijk ook wel) bijna een gespleten persoonlijkheid hebben.

Ik moet toegeven dat toen ik in het hoge noorden woonde, ik een andere mening toegedaan was. Destijds was ik ervan overtuigd dat maar weinig Amerikanen echt smaak hadden wat betreft hun outfits. In de winter was het daar zo koud dat je meer bezig was met hoe te voorkomen dat je vingers niet aan deurknoppen vastvroren, dan met het maken van fashion statements. Rokken, hakjes, en leuke strakke shirts zijn nou eenmaal niet zo geschikt voor temperaturen ver onder het vriespunt. Op een gemiddelde winterdag met zo'n 1,5 m sneeuw lopen de meeste mensen daar in dikke winterjassen, een maillot met daarover heen een gevoerde spijkerbroek, een hemd, een koltrui en een dikke trui. Met zoveel lagen kleding (die naar behoeven aan en uit getrokken kunnen worden) is het hele idee van bij elkaar passende kleding al snel onmogelijk. Maar het was niet alsof de mensen in het noorden zich in de zomer in eens ontpopten tot ware fashionista's; het tegendeel was waar. Op een of andere reden waren mensen daar zo gewend aan het dragen van comfortabele kleding, dat men in de zomer (geen sneeuw, wel heel veel blackflies) niet veel verder kwam dan een korte spijkerbroek of flanel boxershort met een wijd t-shirt en teevas.
Dat ook ik gegrepen was door deze "culture of comfort" werd me eigenlijk pas duidelijk toen ik weer terug was in Nederland, en merkte dat ik wel heel vreemd werd aangekeken toen ik in mijn schots geruite flanel college shorts, lokaal theater t-shirt, en oude badslippers naar de Albert Heijn ging.

Hier in het zuiden is het echter een heel ander verhaal. In tegenstelling tot het noorden ervaar ik het zuiden echt als het land van de dresscodes. Niet alleen banken, maar bijna elke werkplek heeft een dresscode. Zelfs universiteiten, normaal bolwerken van alternatieve kledingstijlen, doen er aan mee. Zo zijn bij ons spijkerbroeken compleet taboe, t-shirts zonder kraag zijn een no-no, en met birckenstocks hoeven we al helemaal niet aan te komen. Zo moeten dames, ongeacht de temperatuur, altijd een panty aan. Mouwloze shirtjes zijn eigenlijk not done, en het liefst zien ze je elke dag in een net jasje. Het vereist veel kleding, heel veel extra panties in je handtas, een hoge stomerij rekening, en aardig wat creativiteit om er elke dag toch weer een beetje hip uit te zien. En op hete zomerdagen heb je ook nog eens een aardige voorraad deodorant en tissues nodig.
Maar, en hier komt de gespleten persoonlijkheid om te hoek kijken, zodra "southerners" thuis zijn, gaat her roer volledig om. Net als in het noorden komen dan de oude t-shirts, joggingbroeken, shorts en sandalen of gympen om de hoek gekeken. Het is bizar hoe groot de ommezwaai soms is, en ook hoe makkelijk je er aan went. Toen ik net even naar de buurvrouw liep in een oude flanel boxershort met een college t-shirt en flipflops, en toen zij noch ik het vreemd vonden dat ook zij in een oude joggingbroek met gat liep, besefte ik, jawel, ik ben weer gegrepen door de lokale kleding cultuur. En het is heerlijk. Dus als jullie over een maand of wat een vrouw in een oude paarse joggingbroek, een fout groen college sweater, en roze teevas door de Aldi zien lopen..dat ben ik.