Rebel(tje)

Diep in mijn hart ben ik, of nou ja, was ik, stiekem een beetje een rebel. Ik was zo’n student die, als docenten mij vroegen een paper in de linkerhoek te nieten, het dan expres in de rechterhoek niette. Een fietser die, als het kon, lekker door rood karde, en zich niet zo heel veel aantrok van “hier geen fietsen parkeren” borden. Zo eentje die leuk in voetgangersgebieden fietste, en dan tegen een agent, die aangaf dat dat niet mocht, heel blij riep “Dat weet ik!”, en leuk doorfietste. Zo iemand die enorme dreads in haar haar liet vlechten terwijl ze docent op een universiteit was, en iemand die altijd bij alles vroeg “waarom?”.

Maar helaas is de mogelijkheid tot het uithangen van rebel de laatste tijd toch beduidend minder. En eerlijk, het ligt niet alleen aan het wonen in het zuiden. Eigenlijk is dat begonnen toen ik manlief leerde kennen. In de militaire gemeenschap zijn regels namelijk echt regels, en valt er met politie niet zo heel veel te discussieren. Als je verteld wordt dat je, als je niet subiet je helm op zet terwijl je aan het fietsen bent, je toegangsprivileges kwijt zou kunnen raken, en je man op het matje geroepen kan worden, dan geeft zelfs de grootste stiekeme rebel toe.

Maar verhuizen, en het aannemen van mijn huidige baan betekende een nog verdere inperking van het kleine rebelletje dat ik soms ben. Niet alleen heeft mijn universiteit de veelbesproken dresscode, we worden geacht elkaar met “dr so and so” aan te spreken, en moeten een badge met onze naam, functie, en department erop dragen. Daarnaast verwachten onze studenten dat we niet vloeken en al helemaal niks negatief zeggen over het geloof (het is dan wel een public school, maar we zitten nog altijd in de bible belt). Nu kan je heel stoer roepen dat je daar niet aan meedoet, maar ja, dat kan nare consequenties hebben.

Zo heeft een college die openlijk aangaf niet gelovig te zijn de laatste meer moeite zijn studenten gemotiveerd te krijgen. En studenten komen aan mij fluisterend vragen of het echt waar dat Mr so and so atheist is, en waarom hij niet gelooft, en of ik dat niet heel erg raar vind. Als je een keer niet strak in het pak verschijnt, krijg je door opmerkingen als “wow, you’re looking sporty today” heel gauw door dat dit niet helemaal de bedoeling is. En zonder badge verschijnen betekent overal moeten bewijzen dat je toch echt geen student bent. Maar het kan erger. Zo kwam een potentiele toekomstige college laatst een proefcollege geven. Haar kleding was, voor academische standaarden zeker netjes, maar het was niet helemaal volgens de kledingsvoorschriften hier op de universiteit. Maar ja, mijn collega's en ikzelf komen allemaal van universiteiten waar docenten in gescheurden spijkerbroeken, en oude, vale t-shirtjes van vergane jaren 80 bandjes rondliepen, dus wij zagen het niet zo. Tot onze grote verbazing vielen de studenten in de lengte en de breedte over haar kledingkeuze; "Did you see her shoes?" "And those hose! Who wears black hose nowadays?". Ook het dat ze de phrase “pissed off” gebruikte, en een keer het word “sh…” zei viel total niet in geode aarde. De studenten protesteerden zo heftig dat het aannemen van de kandidaat in kwestie zelfs in twijfel werd gesteld. Ik wil maar zeggen.

En nou moet ik het toch echt zeggen; dat was “in mijn tijd” toch wel anders. Wij verwachten niet anders dan dat de docent in oude kleding verscheen. Als we een docent kregen die er te netjes uitzag, dan begonnen wij automatisch altijd de academische kwaliteiten van de docent in twijfel te trekken. Iemand die er zo netjes uitzag, die moest wel iets te verbergen hebben. Ook schopten wij tijdens colleges tegen alle heilige huisjes aan die er bestonden; geloof, overheid, taalgebruik, alles. Nee, ik ben geen hippie uit de jaren 60, en ook niet van de roerige jaren 80, maar gewoon iemand die gewend is dat rebelleren onderdeel is van je hele zijn. In ieder geval, dat dacht ik dus altijd.

Vandaag zouden een collega en ik gaan rebelleren. We zouden allebei in korte broek, t-shirt, en slippers naar de uni komen. Het is ten slotte finals week, dus wij vonden dat dat kon. Het was tijd om eens te laten zien dat je om goed les te geven er niet als een bankmanager uit hoefde te zien. Maar ja. Toen hoorde ik dat ik vandaag salarisonderhandelingen zou hebben, en sja, toen durfde ik niet meer. Dus nu ben ik toch maar in nette pantalon en blousje gekomen. De andere kleding ligt in mijn auto, om aan te doen na de onderhandeling. Hmm...wat een rebel!